Emigratievoorbereiding

12 maart 2010 · Door Wim van Teeffelen · Algemeen, Juridisch, Ondernemen

Afgelopen week hebben we in opdracht van de ARDTA (zie eerder interview met Robert Timmers op deze site onder de titel: “Gratis cursus Ondernemen in de Auvergne”) de tweedaagse cursus gegeven. Het liep storm met de aanmeldingen….

Nou zou ik cynisch kunnen opmerken dat het altijd storm loopt als je de woorden ‘Nederlanders’ en ‘gratis’ in één zin gebruikt, maar dat is te gemakkelijk. Een enkele gelukszoeker daargelaten, waren de aanmeldingen allemaal van een hoog niveau. Dat wil zeggen tot de tanden toe gemotiveerde mensen met goede ideeën en het besef dat emigratie, of het nu naar de Auvergne is of elders, een goede voorbereiding vereist. De deelnemers die uiteindelijk zijn geselecteerd door de ARDTA waren gewone, solide Nederlanders, zonder blabla met haalbare plannen om dit jaar of uiterlijk volgend jaar echt te gaan emigreren. We hebben nog een lange lijst van andere goede kandidaten en we hopen voor hen dat de ARDTA een herhaling van de cursus mogelijk zal maken.

Dat brengt me op de vraag hoe je je voorbereidt op emigratie naar Frankrijk. Deze cursus was alleen voor Auvergne-gangers, maar Nederlanders emigreren naar alle uithoeken van het land. Het begint, om maar weer eens een open deur in te trappen, met ‘La Maison’ van Wim Bavelaar, de bijbel voor elke Nederlander in Frankrijk. Boordevol nuttige informatie over alle aspecten van de emigratie en het leven in Frankrijk. Sinds kort is er een nieuwe druk, die weer de allerlaatste stand van zaken weergeeft. Voor wie nog een oud inmiddels beduimeld exemplaar van de eerste of tweede druk in zijn kast heeft staan, is een kleine investering in de laatste druk zeer aan te bevelen.

Dan het TV-programma  ‘Ik Vertrek’ van de TROS. Nou nee, beschouw dat nu maar als amusement en niet als een gedegen voorbereiding op een nieuw leven in Frankrijk. In de paar uitzendingen die ik heb gezien, kwamen er zomaar klanten, uit het niets, uit de lucht vallen. In de cursus heb ik bijna een halve dag besteed aan doelgroepen, productdifferentiatie, marketing en verkoop, iets waar elke nieuwe ondernemer in Frankrijk bijna dag en nacht mee bezig hoort te zijn. Je begint een nieuw bedrijf in een nieuw land, waar je de gewoontes op dit gebied nog niet zo goed kent, dus daar besteed je veel tijd aan, héél véél tijd. Maar bij ‘Ik Vertrek’ niets van dat alles. Of inschrijving van het bedrijf, sociale lasten, verzekeringen, belasting, administratie, allemaal samen goed voor bijna een hele dag van onze cursus. Op TV is er niets van te zien. Natuurlijk, dodelijk saaie onderwerpen voor lui-op-de-bank-hangende TV-kijkers, maar onontbeerlijk voor een gedegen voorbereiding van de emigratie.

Tijdschriften als ‘Maison en France’, ‘Leven in Frankrijk’, ‘Ajuus’ en nog vele anderen geven vaak wel mooie verhalen van emigranten, zelfs niet altijd alleen maar rooskleurige verhalen, maar het zijn vaak niet meer dan anekdotes. Wat in één geval waar is, hoeft in een volgend geval helemaal niet waar te zijn. Anekdotes zijn leuk als illustratie, maar wat je nodig hebt zijn de algemene regels, de zaken waar je altijd mee te maken zult krijgen. Er is geen leven zonder belastingen, heb ik wel eens gehoord (ik weet niet van wie deze quote is) en dat geldt in Frankrijk even hard als in Nederland, dus je weet dat letterlijk elke emigrant daarmee te maken krijgt.

Voor lezers die zich aan het voorbereiden zijn op hun emigratie naar Frankrijk, zijn er in de komende tijd twee evenementen waar ze hun kennis kunnen verbreden en verdiepen.

Op zaterdag 17 april is in Utrecht het Francofiel-seminar, die met name geconcentreerd is op alle aspecten rondom onroerend goed in Frankrijk. U treft daar de mensen aan die met enige regelmaat op deze site een stukje schrijven. Via deze link kunt u zich aanmelden.

Op zondag 25 april is in Beesd de Emigratiedag-Frankrijk, waar de nadruk meer ligt op allerlei organisatorische zaken. U kunt zich aanmelden via www.frankrijk.hetroerom.com

Ik wens iedereen in Nederland een (eindelijk!) mooie lente toe van voorbereidingen en een succesvol begin van hun nieuwe leven in Frankrijk, misschien nog wel dit jaar, of anders zeker in 2011.

Wim van Teeffelen

→ Geen reactiesTags:

Les Victoires de la Musique

7 maart 2010 · Door Joep Altona · Algemeen, Cultureel, Muziek

Benjamin Biolay en Olivia Ruiz waren de grote winnaars van de 25ste ‘ Les Victoires de la Musique’, die zaterdag tijdens een live-uitzending werden uitgereikt in de Parijse Zénith.
Biolay? Ruiz? Deze namen zeggen u wellicht niets, Frankrijk heeft zo zijn eigen beroemdheden. Daarom in vogelvlucht een overzicht van de winnaars van deze muziekprijzen, dan kunt u op internet beluisteren wat u ervan vindt.
Olivia Ruiz werd voor de tweede maal uitgeroepen tot vrouwelijke artieste van het jaar; de videoclip van haar liedje ‘Elle panique’ kreeg ook een Victoire. Biolay werd mannelijke artiest van het jaar, zijn cd La Superbe ontving een Victoire voor het beste album.
De ‘ontdekking van een artiest van het jaar’ – een publieksprijs waarvoor vooraf op internet wordt gestemd – ging naar Pony Pony Run Run, een driemansformatie uit Bretagne die in het Engels zingt.
De ontdekking van het album van het jaar was voor ‘Tree of life’ van zanger Yodelice, ook al Engelstalig. Rockalbum van het jaar werd Izia van de jonge zangeres Izia en zij zingt, u raadt het al, in het Engels. Izia kreeg een tweede Victoire voor haar optredens.
De tweede publieksprijs, voor het origineelste nummer van het jaar, ging naar Comme des Enfants van Coeur de Pirate, de artiestennaam van de piepjonge Béatrice Martin uit Quebec.
Beste rapper werd Oxmo Puccino; in de categorie wereldmuziek won Salif Keita uit Mali met zijn album ‘La Difference’. En de prijzenregen ging maar door, Johnny Hallyday en zijn manager Camus kregen een Victoire voor de beste tournee van het jaar. Van de ‘gewone’ prijzen rest alleen nog de muziek DVD van het jaar, die Victoire ging naar de makers van ‘Alain Bashung à Olympia’. Bashung werd in 2009 artiest van het jaar met zijn album Bleu Pétrol (aanrader!) en hoewel hij ernstig ziek was bleef hij optreden tot het niet meer kon. Hij overleed maart vorig jaar.
In de Zénith werden ook drie ereprijzen uitgereikt, aan de onvermijdelijke Charles Aznavour, aan Hugues Aufray en de derde ging naar Stevie Wonder, die een aangtal hits ten gehore bracht.
De Victoires zijn voor de muziek wat de Césars zijn voor de film, prestigieuze prijzen dus. De ’shortlists’ worden opgesteld door muziekbobo’s, 1200 mensen uit de muziekwereld brengen daarna hun stem uit.

→ Geen reactiesTags: ··

Leven als een Nederlander in Frankrijk!

25 februari 2010 · Door de Redactie · Algemeen, Boeken, Cultureel

Een tweede huis in Frankrijk: voor vele Nederlanders een werkelijkheid, voor nog velen meer een droom. Gevoed door de jeugdherinneringen aan eindeloze vakanties staat Frankrijk symbool voor het goede leven, ongerepte natuur, lekker eten, mooi weer en een trotse cultuur. Bij Nederlanders die overwegen een tweede huis in het buitenland te kopen, is de belangstelling voor Frankrijk dan ook groot.

Huis in Frankrijk

Deze Nederlanders en hun maison de campagne zijn het onderwerp van de rijk geïllustreerde publicatie ‘Huis in Frankrijk’. Op initiatief van Kasteel Groeneveld zoekt journalist en auteur Tracy Metz antwoord op vragen als: Wat zoeken we in Frankrijk en wat hebben we er gevonden? Maar ook: Wat betekent de komst van deze groep buitenlanders voor het Franse platteland; de mensen én het landschap? En wat doet het met de economie? De buitenlander met het tweede huis is een economische factor van belang geworden. Speciale makelaars, aannemers, verhuurbureaus, websites en tijdschriften leven bij de gratie van de tweede-huisbezitter.

In Huis in Frankrijk komen in twaalf portretten ook de Nederlandse tweede-huisbezitters zelf aan het woord over hun résidence in Frankrijk. Dit levert een vaak onthullend, ontroerend en soms zelfs ontluisterend kijkje in de keuken op. Theo Baart en Sake Elzinga fotografeerden een grote verscheidenheid aan huizen – van Savigny-sur-Aisne via Sainte-Vertu tot Saint-Paul-de-Vence. Rudi Wester, zelf bewoonster van een maison de campagne, selecteerde gedichten van Nederlandse dichters die hun Franse ervaring verwoorden.

Meer informatie: http://www.naipublishers.nl/architectuur/huisinfrankrijk.html

Op 21 maart 2010 verschijnt bij NAi Uitgevers in samenwerking met Kasteel Groeneveld de publicatie

Huis in Frankrijk
Nederlanders en hun maison de campagneen

Tracy Metz met foto’s van Theo Baart en Sake Elzinga
Gebonden Geïllustreerd (kleur) | 300 pagina’s | Formaat: 24 x 22 cm
Nederlandse editie ISBN 978-90-5662-731-7 € 29,50
Ontwerp: 8-13, Hans van der Kooi

→ Geen reactiesTags:

Rencontre avec Didier: over clichés in de clinch…

22 februari 2010 · Door Sylvain Lelarge · Algemeen, Cultureel, Taal, Vakantie

Vijf en twintig jaar geleden, onderweg naar Zuid-Frankrijk, beslis ik na een lange dag rijden in een landelijk Frans hotelletje te overnachten. Het is het eind van de middag en ik ben aan een drankje toe. En zie: de bar is een bespiegeling van ‘La France profonde’ op zijn best… De patron, een Gauloise aan de lippen en het droogdoekje nonchalant op de schouder, is aan het filosoferen met een ‘habitué’, een stamgast. Ik geniet van de sfeer. Het avondlicht schijnt door de ramen. Ik voel me helemaal thuis. Maar net op het moment dat ik mijn mond opendoe om een ‘ballon’ te bestellen, wendt de klant zich naar me toe en vraagt abrupt: ‘Et… vous avez surement apporté vos patates*, hein?’ 

Ik begreep er niets van. Waarom en waarvoor zou ik aardappels meenemen? Mijn (steeds) open mond stelde blijkbaar mijn ‘agresseur’ tevreden, want hij draaide zich weer naar Monsieur le patron om met hem binnensmonds verder te praten. Ik was, moet ik zeggen, even van mijn ‘à propos’ en liep naar buiten. Pas toen ik mijn koffer uit de auto wilde pakken, en bij het zicht van mijn Nederlandse kenteken, begreep ik waar het over ging: die mijnheer had me voor een Nederlander gezien… 

Het bleef een vreemde ervaring. Maar…vergeet niet dat, niet zo lang geleden, de meeste Fransen dachten dat het Nederlands een Duits dialect was. Ikzelf, toen ik in Schotland mijn Nederlandse ex voor de eerste keer ontmoette, had echt geen idee waar haar vaderland überhaupt lag…  
Maar intussen hebben vrijwel alle jonge Fransen Amsterdam ontdekt, en ik maakte me langzamerhand wijs dat de clichés over gierige Nederlanders verleden tijd waren… Dat dacht ik dus, tot vorige week vrijdag.

Vorige week vrijdag was ik op de markt van Saint-Aygulf, aan de Côte d’Azur. Het was het eind van een weekcursus en mijn ex-bijna-beginners waren hier en daar druk aan het converseren met welwillende Franse marktkramers. Vóór onze afspraak in een cafeetje had ik nog wat tijd en ik flaneerde tussen de etalages. Zo kwam ik Didier tegen. Franse snor, vlotte babbel en wapperende handen: een heel theaterstuk in zijn eentje. Hij was in een soort veldkeukentje een vreemd apparaat aan het verkopen, om Churos te maken (Spaanse deegkoekjes). De wind was ijzig en dus deed hij zijn act vrijwel voor me alleen. Ik amuseerde me kostelijk, en kocht er een om met mijn zoontje te ‘koken’. Wij sympathiseerden. 

Toen zei ik tegen hem: ‘Attendez un peu, je vais vous amener des clients, dix Néerlandais!’. Zijn reactie kwam als een donderslag in de al bewolkte hemel. ‘Des Bataves? Ah non! Ils ne font que regarder, n’achètent jamais rien, ou alors en marchandant… Je ne suis pas un animal de cirque ! Et croyez-moi, j’en ai comme voisins ! Ils viennent avec leur fioul, leur fromage, leurs patates… !’ Ik dacht eerst dat hij grapte, maar nee, hij meende het echt. Ik had voor mij het vleesgeworden Anti-Nederlandse Cliché. Ik moest wel heel geschokt eruit zien, omdat hij merkte het en zei wat zachter: ‘Allez, amène-les, si ça te fait plaisir, mais tu vas voir: ça va se passer exactement comme je te l’ai dit!’

Didier explique

Ik dacht bij mezelf: nu wordt het interessant, en een paar minuten later was ik met mijn tien nietsvermoedende ‘Bataven’ terug. Ik had ze alleen gezegd: ‘Kom: er is iets interessants om te zien!’. Het spektakel begon: één kopje bloem, en één kopje kokend water, en mengen [toeien?], en hier komt het wonderapparaat (een soort spuit met mondstukjes) en 1-2-3 in de olie, de Churos… Even proeven! Mijn publiek was onder de indruk. Dan kwam de eerste test. Didier vroeg: ‘Voulez-vous savoir combien ça coute?’. ‘Non !’ antwoordde doodleuk een van de dames. Meteen had ik door dat zij de vraag niet begrepen had. Zij ook. Maar het kwaad was al geschied, en Didier keek naar me triomfantelijk. Ik kon alleen maar knikken: ‘Un point pour toi!’. Hij herhaalde zijn vraag, en iedereen zei gauw ‘Oui! Oui!’.  

Didier a l'action‘Cinquante euros!’ (om ze te laten schikken) ‘Non… Vingt euros seulement!’. Ongemakkelijke stilte. Hand-op-de-knip-gevoel. Didier voelt het. Jan, die al drie jaren in de Morvan woont, ook. En als eerste koopt hij met een genereus gebaar HET apparaat (‘Un point pour moi!’ denk ik). Drie anderen aarzelen en praten met elkaar. ‘Monsieur, si on en achète trois…’ Ik kon mijn oren niet geloven, en lachte een beetje, wel als een boer die kiespijn heeft. Twee punten voor Didier.

Een kwartier later, in het beloofde Café, vertelde ik de groep de voorgeschiedenis. Twee dames waren onthutst, en vonden Didier helemaal niet meer leuk. ‘Het is het punt niet’, zei ik. ‘Didier heeft net als iedereen zijn leuke en minder leuke kanten. De echte vraag is: ‘Hebben jullie zijn vooroordelen over de Nederlanders bevestigd, of ontkracht?’. À vous de choisir…

* ‘patates’ is in Frankrijk het ‘entre-nous’ woord voor ‘aardappel’. Alleen in België is het gebruikt voor ‘frites’ of ‘pommes de terre frites’.

Sylvain Lelarge geeft zowel in Frankrijk als in Nederland bijzonder efficiënte en plezierige cursussen Frans voor actieve Francofielen – www.talenvoortalent.nl – Vindt u het leuk om zijn bundeltje columns te lezen, kunt u het bij hem bestellen (€ 10 + portokosten) bij contact@talenvoortalent.nl.

→ Geen reactiesTags:

Conciergerie (2)

19 februari 2010 · Door Wim van Teeffelen · Algemeen, Ondernemen, Onroerend, Vakantie

In een eerder artikel over het onderwerp ‘conciergerie’ heb ik die dienstverlening beschreven vanuit de aanbieders. Maar hoe zit het met hun klanten, de afnemers van conciergerie-diensten?

Het aantal gîtes voor de verhuur in Frankrijk wordt geschat op misschien wel 100.000. Theo Noordewier van Gites.nl heeft daar eens een berekening op los gelaten en aannemelijk gemaakt dat het daadwerkelijk aantal gîtes in de verhuur vele malen hoger moet zijn dan in de officiële statistieken voorkomen. Hoe het ook zij, er zijn veel, héél véél vakantiehuisjes te huur in Frankrijk. Uiteenlopend tot een stal-met-mislukte-verbouwing-en-lek-dak tot en met een tot in de perfectie gerestaureerd kasteel met 16 kamers.

tract-tanWat de statistieken helaas niet laten zien is hoeveel van die gîtes in de achtertuin van de eigenaar of op gemakkelijke rijafstand daarvan staan. Die eigenaren hebben geen conciergerie nodig, die regelen zelf de ontvangst van gasten, zijn beschikbaar om gasten te helpen waar nodig en regelen ook de schoonmaak, het klein onderhoud, de dagelijkse zwembadbeurt enzovoorts. Verder bevindt naar schatting ongeveer 10-15% van alle gîtes zich in vakantieparken of op campings waar bij de aankoop al een goed-georganiseerde, vaak zelfs professionele conciergerie aanwezig is. Overigens blijkt dat eigenaren die VERPLICHT zijn om de conciergerie-diensten bij een bestaand bedrijf af te nemen (vaak de projectontwikkelaar van het vakantiepark of een bedrijf daaraan gelieerd) behoorlijk duur uit zijn. Ik heb tarieven (incl huurbemiddeling) gelezen tot wel 35% van de huuropbrengst, met een enkele uitschieter naar zelfs 50%!

Dat brengt mij bij een onbekend, maar groot aantal, gîtes waarvoor conciergerie wel van belang is. Natuurlijk, u kunt een vakantiehuis kopen in Frankrijk en er lekker zelf van genieten, maar als u van plan bent het pand ook te verhuren zodat u in elk geval een gedeelte van de kosten kunt terugverdienen, dan dient u zich wel degelijk met dit onderwerp bezig te houden. Hieronder schets ik wat mogelijkheden:

  1. U regelt alles zelf en verhuurt alleen aansluitend op uw eigen aanwezigheid. Na afloop van de verhuurperiode bezorgt de huurder de sleutel terug bij u of een door  u aangewezen persoon. Aangezien u altijd in het pand bent voorafgaande aan de volgende huurder kunt u schoonmaak, reparaties etc zelf gemakkelijk regelen.
  2. U vraagt de aardige buurvrouw, of die kennis uit het dorp waar u zo leuk mee gesproken heeft, om namens u de conciërge te spelen. De buurvrouw krijgt de sleutel, ze laat de huurders binnen, ze regelt de schoonmaak en vangt huurders op als er problemen zijn. In ruil stopt u haar af en toe een envelopje of een fles jenever toe.  Gevaarlijk! Voor u, voor de huurder, voor de buurvrouw. Voor u, want hoe zit het met de aansprakelijkheid, met het feit dat u zwart betaalt voor gedane arbeid? Voor de huurder, want garandeert de buurvrouw dat ze zal helpen of aanwezig zal zijn als het nodig is? En spreekt ze voldoende buitenlands (we moeten immers vaststellen dat verreweg de meeste Nederlandse gîtehuurders niet of nauwelijks Frans spreken). Voor de buurvrouw, want ook hier is sprake van aansprakelijkheidsproblemen en zwart werken.
  3. U huurt een lokaal conciergerie-bedrijf in. In een contract regelt u betaling, aansprakelijkheid en een lijst met werkzaamheden. Het bedrijf stuurt u een factuur. De huurder weet precies wat hij kan verwachten. Indien de huurder ontevreden is, kunt u de conciergerie daarop aanspreken en als er meerdere klachten zijn kunt u volgend jaar voor een ander kiezen. Bij de buurvrouw is dat lastig. Als u de marketingkosten van uw gîte via een of meerdere van de internetaanbieders optelt met wat u kwijt bent aan een conciergerie, dan zult u zien dat u nog altijd een stuk gunstiger uitkomt dan de collega-gîte-eigenaren die een fors deel van de huur betalen via de gedwongen winkelnering op een vakantiepark, of die via een van de grote full-time verhuurders verhuurt. Kortom (ik durf de term bijna niet meer te gebruiken) een win-win-win situatie.

Nog een paar kanttekeningen:

  1. Ik beschouw dit als een geweldige ondernemerskans voor Nederlanders die al in Frankrijk wonen om er part-time wat bij te verdienen. Veel van de werkzaamheden spelen zich af op zaterdag en het statuut van auto-entrepreneur is ideaal voor deze bedrijfsactiviteit. Simpel, weinig regels en geheel legaal. Maar niet iedereen die in Frankrijk woont is hiervoor geschikt, je moet wel een beetje ondernemer zijn, een beetje servicegericht en flexibel en vooral: 100% betrouwbaar!
  2. Indien een conciergerie deze diensten combineert met het innen van de huur, wordt het oppassen. De Franse overheid zou u wel eens kunnen gaan beschouwen als een ‘agent réceptive’ en dat is een gereglementeerde bedrijfsactiviteit, die oa. een stevige aansprakelijkheidsverzekering en een diploma vereist.
  3. Misschien dat Gites.nl eens moet overwegen om een lijst van conciergerieen toe te voegen aan hun website. Zodat nieuw aangemelde (en natuurlijk ook bestaande)  gîte-verhuurders die op Gites.nl adverteren gemakkelijk contact kunnen leggen met een lokale conciergerie. Het is maar een idee…

Wim van Teeffelen

Natuurlijk kun je vanuit Nederland gîtes verhuren in Frankrijk!
Over alle inkomsten hoger dan €760 per jaar moet in Frankrijk aangifte belasting worden gedaan. Zolang de totale omzet kleiner is dan €80.000 betaal je ongeveer 7% van de omzet aan belasting. Daartoe is een inschrijving als in het buitenland gevestigde ondernemer verplicht via de CFE Impôts.
Verder moet je natuurlijk iets regelen voor sleutelbeheer, aanspreekpunt voor huurders en schoonmaken. Er zijn verschillende bedrijfjes over heel Frankrijk die dit soort diensten aanbieden.

Een in Nederland wonende verhuurder heeft dus iets hogere kosten, maar het verhuursucces hangt natuurlijk niet af van de woonplaats van de eigenaar, maar van zijn marketingkwaliteiten en van de ligging, uitrusting en grootte van de gite. Gemiddeld heeft een 4-pers gite in Frankrijk een omzet van ongeveer €7000 per jaar, uiteraard met mogelijk grote afwijkingen op basis van regio.

→ 1 reactieTags: