7e Gites seminar

1 september 2010 · Door de Redactie · Algemeen, Financieel, Fiscaal, Juridisch, Ondernemen

Gites.nl organiseert voor haar deelnemers haar 7e seminar op zaterdag 9 oktober a.s. in Bruniquel in de Tarn et Garonne in Frankrijk.

Het bekende ‘Francofiel’ samenwerkingsverband levert een belangrijke inhoudelijke bijdrage aan dit bijzondere seminar. Erfrecht, Ondernemen, Fiscaliteit en Marketing zijn de 4 grote onderwerpen die in deelcasussen worden gepresenteerd en besproken in compacte groepen.

Het Frans-Nederlandse erfrecht is het domein van Isabelle Flipse, ondernemingsvormen worden besproken door Wim van Teeffelen van Ondernemen-Frankrijk, Styn Neyrink van Réprésentation Fiscale du Nord is de fiscaal specialist en Theo Noordewier van Gites bespreekt de cijfers van verhuur in Frankrijk en on-line marketing van verhuur en verkoop objecten in Frankrijk.

Voor de lezers van Francofiel is er een beperkt aantal plaatsen beschikbaar. U moet in dat geval contact opnemen met Gites.

Klik hier voor het  programma en aanmelden op Gites.


Bookmark and Share

→ Geen reactiesTags:

Hoe koop je een huis in Frankrijk

9 augustus 2010 · Door Wim van Teeffelen · Algemeen, Bouwen, Juridisch, Onroerend

Als u met deze titel gaat zoeken op het internet, dan komen er ongetwijfeld vele opinies uit van allerlei ervaringsdeskundigen, adviseurs en vooral makelaars. Waarom dan toch weer een stukkie geschreven met zo’n titel? Vanwege recente ervaringen met een Nederlandse makelaar in Frankrijk, waarvan zelfs mijn haren, normaal strak in de krul, recht overeind zijn gaan staan.

Het gaat om een Nederlands echtpaar, laten we ze mijnheer en mevrouw Janssen noemen (er is ook nog een lieftallige dochter, maar daar gaat het hier niet om, dat leidt alleen maar af…). Mijnheer en mevrouw Janssen zijn op zoek naar een vakantiehuis in Frankrijk en komen via een makelaar een huis op het spoor dat hen zeer bevalt. Het is een Nederlandse makelaar die met dit huis heeft geadverteerd, ik zal zijn naam niet noemen, want de directeur van dit makelaarskantoor (met zeer veel internationale ervaring naar eigen zeggen) heeft mij al meerdere malen bedreigd met een rechtszaak wegens laster. Laten we het er op houden dat het een makelaarskantoor is met een vrij lange, doch zeer Nederlands klinkende naam. Deze makelaar bedient zich van Nederlandsprekende agenten. Dat zijn vrij-gevestigde zzp-ers, niet in dienst van het makelaarskantoor maar op basis van courtage betaald, die niet beschikken over een makelaarsdiploma maar wel Nederlandse kopers opvangen en rondleiden.

Mijnheer en mevrouw Janssen worden dus opgevangen door een agente van dit makelaarskantoor. Mevrouw de agente betoogt (helaas zonder het lokale bestemmingsplan te hebben geraadpleegd, zoals achteraf blijkt) dat de verbouw- en uitbouwplannen van de familie Janssen alsmede de transformatie van de schuur tot een gîte, geen enkel probleem is. Ondanks de aantrekkelijkheid van het pand worden de Janssens het niet eens over de koopprijs en een beetje teleurgesteld zoeken ze verder.

Een half jaar later, terug in dezelfde regio, hebben ze nog niks gevonden en besluiten ze toch nog even langs dit huis te rijden. Ze treffen de verkoper in het pand aan en komen tot een gesprek. Nee, het huis is nog niet verkocht, maar de verkoper heeft inmiddels wel oren naar het bod van de familie Janssen. Dus neemt mijnheer Janssen contact op met de agente met het enthousiaste verhaal dat hij alsnog tot overeenstemming is gekomen met de verkoper. De agente reageert niet enthousiast. Indien mijnheer Janssen haar hulp wil zal hij een forse courtage moeten betalen. Dat verbaast mijnheer Janssen, ze trad immers op namens de verkoper, maar wat mijnheer Janssen op dat moment niet weet, is dat het mandaat van de verkoper aan dit makelaarskantoor inmiddels is verlopen.

Na deze wat verrassende reactie van de agente, belt mijnheer Janssen ons. Uiteraard wil ik hem helpen om de aankoop te begeleiden. Dus ik neem contact op met de agente om haar te vragen om het adres van de door verkoper voorgestelde notaris. Ik leg haar uit dat de koper er de voorkeur aan geeft dat het compromis de vente wordt opgesteld door  een notaris en niet door het makelaarskantoor. Immers in onze ervaring garandeert zo’n door de makelaar zelf in elkaar gezet contract niet altijd dat de belangen van de koper volledige worden gedekt (ik schrijf het hier heel omfloerst op anders begint-ie weer met zijn dreigementen van een lasterzaak). Uiteraard heeft de koper het recht om zijn eigen notaris te kiezen, maar vaak is het gemakkelijk om de notaris te nemen die de verkoper voorstelt. Immers, die kent het dossier al. Als later blijkt dat dat een prutser is, of iemand die niet neutraal is, dan kan de koper nog altijd zijn eigen notaris aanstellen. In het dossier Janssen is er geen enkele aanleiding dit te denken en ik ontvang inderdaad de naam en verdere gegevens van een notaris. Verder vraag ik de agente om haar claim dat alle verbouwingen etc zijn toegestaan te onderbouwen met een uittreksel uit het bestemmingsplan. Voor haar een kwestie van even langs de Mairie rijden en een kopietje maken. Nooit meer iets op gehoord…

Dan gaan er twee parallelle trajecten lopen.

Ik krijg bericht van de notaris dat hij graag met dit dossier aan de slag gaat, ik stuur alle gegevens op van de koper en het huis (inclusief de advertentie van het huis waar mijnheer en mevrouw Janssen op af waren gekomen) en de notaris stuurt een eerste concept van het compromis de vente. Daar stonden toch wel een paar verrassingen in….:  De verkoper wil geen ontbindende voorwaarde geven voor toestemming voor de verbouwingen en het aantal vierkante meters van de grond blijkt aanzienlijk minder dan in de advertentie stond. Verder blijkt de “volledig ingerichte keuken” geen apparatuur te bevatten, slechts de aan de muur gespijkerde plankjes zouden worden achtergelaten. Nauwkeurige bestudering van de advertentie levert subtiele verschillen op met de advertentie die de heer en mevrouw Janssen in eerste instantie hadden gezien. Kortom, een leugenachtige advertentie van de makelaar.

Daarnaast krijg ik bericht van de baas van het makelaarskantoor (per e-mail, per fax en per aantekende brief, ik wacht nog op de rooksignalen) dat hij mij zal aanklagen wegens laster. Ik had namelijk gezegd dat het contract van zijn kantoor waardeloos was (had-ie verkeerd begrepen, ik had slechts gezegd dat deze klant een door de notaris opgesteld contract wilde) en dat vond hij laster. Ik wijs hem op de discrepantie tussen beide advertenties en vervolgens krijg ik weer een brief (inderdaad per e-mail, per fax…etc.) waarin hij mij ook nog eens verwijt dat ik als rechtsvertegenwoordiger mijn cliënt niet in de hand heb, omdat mijnheer Jansen in het openbaar had gezegd niet tevreden te zijn over dit makelaarskantoor. Nog los van het feit dat mijnheer Jansen volledig gelijk heeft, ben ik natuurlijk niet zijn rechtsvertegenwoordiger, de baas van het makelaarskantoor blijkt een schrijnend tekort te hebben aan kennis van de wet. Immers alleen een geaccrediteerd advocaat kan een rechtsvertegenwoordiger zijn. Gelukkig is het in Frankrijk nog niet nodig om je te wapenen met een advocaat als je een huis wil kopen, al zou je met deze makelaar denken dat het wel die kant op gaat.

Moraal voor iedereen die via een makelaar een huis wil kopen in Frankrijk:

  1. Kijk rustig rond, neem de tijd, laat je niet opjutten door een makelaar
  2. Controleer zelf alle claims van de makelaar, of laat iemand die controleren. Er zijn allerlei deskundigen die kunnen helpen met het contract of met de bouwkundige staat (kijk bijvoorbeeld eens naar de bijdrage van Wouter Haaijman, elders op deze website)
  3. Laat een compromis de vente ALTIJD opstellen door een notaris en betaal een eventuele aanbetaling nooit aan een makelaar, maar ALTIJD aan de notaris.
  4. Laat iemand, die eerder zo’n contract gezien heeft,  het compromis de vente lezen. Ik maak hier geen reclame voor mijn eigen praktijk, laat gerust het compromis de vente door een onafhankelijk ander met kennis en ervaring lezen, maar ga vooral niet zelf zitten prutsen met een vertaalprogramma.

Als u overweegt om een huis te kopen in Frankrijk: nu is een uitstekende tijd, voordat de prijzen weer gaan stijgen… En bedenk: de helft van de Franse huizen wordt gekocht zonder tussenkomst van een makelaar. Wel zo rustig….Succes!

Wim van Teeffelen

Bookmark and Share

→ 4 reactiesTags:

Klein dorp, groots concert

1 augustus 2010 · Door Joep Altona · Algemeen, Cultureel, Muziek

Elk Frans dorp organiseert in de zomer wel een of ander feestje, een jeu de boules wedstrijd, een rommelmarkt, vuurwerk. Eén dorp in de Corrèze doet iets heel speciaals. Het plaatsje Objat organiseert iedere twee jaar een groot openluchtconcert op een plein in het centrum en bijna alle voorbereidingen worden gedaan door honderden vrijwilligers.
Om grote concerten op touw te zetten, bundelden een twintigtal sportieve en culturele verenigingen zich twaalf jaar geleden in ‘Objat Associations’. Voor het eerste concert verliepen de contacten met de producenten nog moeizaam. Omdat het meeste werk door vrijwilligers zou worden gedaan hadden de producenten er niet veel vertrouwen in. Maar het concert kwam er toch, Michel Sardou beet in 1998 het spits af. Iedereen had het dermate naar zijn zin gehad dat Objat het de keer daarna groter zag, twee jaar later trad Johnny Hallyday er op voor 17.000 toeschouwers. En dat in een dorp met 3.500 inwoners. Daarna volgden de zangers Garou, Florent Pagny en Yannick Noah.

Maar wat komt er dan allemaal kijken bij zo’n concert zult u zich afvragen. Heel veel. Zodra in de winter het contract met de artiest is getekend en de datum bekend is, wordt bepaald wie wat gaat doen en worden de vrijwilligers geronseld. Het ‘echte’ werk begint ruim een week voor het concert. De vrijwilligers bouwen de tribunes – onder toezicht van een professional, dat wel -, ze helpen mee met het podium, licht en geluid, elke nacht wordt het terrein in ploegendienst bewaakt, er komen borden richting de parkeerplaatsen, er worden stacaravans neergezet voor de artiesten enzovoorts. En werken maakt hongerig. Twee maal per dag wordt in de rugby kantine een maaltijd bereid waar je u tegen zegt door vrijwillige koks bijgestaan door een ploeg, ook weer vrijwillige, dames. Deze equipe zorgt ook voor de artiest en zijn entourage op de dag van het concert.
Om mee te kunnen doen nemen de meeste vrijwilligers vrij, zo leuk vinden ze het. Ze doen het in elk geval niet om een gratis kaartje te bemachtigen, want daar doen ze niet aan in Objat. Iedereen betaalt, de mensen die op de dag zelf werken op het concert terrein mogen voor half geld.

Afgelopen zaterdag was het weer le Jour-J. Er was niet één concert, het er waren er twee, Nolwenn Leroy en Pascal Obispo. Oorspronkelijk stond Leroy in het voorprogramma, maar omdat haar fans dat ietwat beledigend vonden, werd zij het eerste hoofdprogramma en werd de groep Mo binnengehaald als voorprogramma. Te samen goed voor vijf uur muziek.
De allereerste fans, vier jonge vrouwen uit Parijs, arriveerden de nacht ervoor om half één en brachten de nacht door in slaapzakken op de stoep. Voor wie ze kwamen? Domme vraag, voor Obispo natuurlijk.

Het was voor hen nog even wachten geblazen, Obispo’s optreden begon om tien uur ‘ avonds, na Mo (gelikte pop uit de Dordogne) en Nolwenn Leroy (zij won in 2002 Star Academy, prachtige stem, maar tam optreden). Obispo heeft zijn tournee ‘Captain Samourai Flower Tour’ gedoopt, met bescherm de planeet als boodschap. Zijn optreden ging dan ook van start met opnamen van een 13-jarige Canadese die de Verenigde Naties de les las over hoe de verantwoordelijken omgaan met de wereld.
Obispo en zijn negen muzikanten verzorgden vervolgens een spetterend optreden dat tweeënhalf uur duurde, met op een groot scherm achter het podium mooie gestyleerde tekenfilmpjes over Captain Samouraï Flower. Obispo zong eigen nummers, Allumer le Feu van Johnny Hallyday (dat Obispo heeft geschreven) en om niet geheel duidelijke redenen een nummer van Robbie Williams en een van the Eurythmics.
De lol was er niet minder om, Obispo praat graag tegen zijn publiek en zweept ze op. Geen probleem om iedereen joyeuse anniversaire te laten zingen voor de gitarist. Of om ze in koor te laten zingen voor het prachtige liedje Le Drapeau.


Kortom een zeer geslaagde avond. Zeker voor de vrijwilligers, Obispo bedankte hen op het podium voor hun inzet. En bij de kok kan de zanger helemaal niet meer stuk, ten overstaan van vierduizend mensen zei Obispo dat hij zo lekker had gegeten. Kok Sylvain staat bij het volgende concert weer vrijwillig te koken, zeker weten.

Bookmark and Share

→ Geen reactiesTags: ··

Franse bedrijfsvormen: de besloten vennootschap

2 juli 2010 · Door Wim van Teeffelen · Algemeen, Financieel, Juridisch, Ondernemen

Op 3 mei 2010 beloofde ik op deze plek de verschillende vormen van besloten vennootschappen in Frankrijk onder de loep te nemen. Ik heb geprobeerd dat een beetje smeuïg op te schrijven, maar dat valt nog niet mee met zo’n gortdroog onderwerp.
De Société À la Responsabilité Limitée (SARL) lijkt sprekend op de Nederlandse B.V. en wordt opgericht door minimaal twee natuurlijke personen of rechtspersonen (associés). Er is een minimum bedrijfskapitaal vereist van €1, waarvan tenminste 20% gestort moet zijn op de datum voorafgaande aan de oprichting van het bedrijf en wel op een afgeschermde  bankrekening. Dat geld wordt pas weer vrijgegeven zodra het bewijs van inschrijving (extrait k-bis)  is afgegeven en de SARL dus uit de oprichtingsfase (in het Frans: en formation, ook wel afgekort tot e.f.) treedt. Die periode duurt toch al snel een maand, soms langer. Als u nu denkt dat u voor een maandje wel twintig cent kunt missen, bedenk dan dat de hoogte van het bedrijfskapitaal op alle officiële stukken van het bedrijf komt te staan (offertes, facturen, jaarstukken) en een bedrijfskapitaal van €1 wekt niet veel vertrouwen bij leveranciers of andere relaties. Anders gezegd: het staat een beetje lullig op uw briefpapier. Om die reden kiezen de meeste Franse SARLs vrijwillig voor een hoger bedrijfskapitaal, vaak enkele tienduizenden euro’s.

Net als bij een Nederlandse BV is in principe de aansprakelijkheid van de bestuurder(s) van de vennootschap beperkt tot de hoogte van het bedrijfskapitaal, verhoogd met nog niet uitgekeerde winsten uit eerdere boekjaren. In Frankrijk geldt, net als in Nederland, dat de aansprakelijkheid alleen maar beperkt is als de bestuurders geen wanbeleid kan worden verweten. De beperking van de aansprakelijkheid is vaak een belangrijke reden voor ondernemers om voor de bedrijfsvorm SARL te kiezen. Toch worden er in Frankrijk nog altijd veel te veel SARLs opgericht, waar een entreprise individuelle een net zo goede of zelfs betere keuze zou zijn geweest. Zoals ik al eerder betoogde biedt de entreprise individuelle ook goede mogelijkheden voor beperking van persoonlijke aansprakelijkheid en bovendien is het aantrekkelijke belastingregime voor kleine bedrijven, het micro-régime, uitsluitend beschikbaar voor de entreprise individuelle en dus niet voor de SARL!

Net als bij een Nederlandse BV wordt bij een SARL heel veel geregeld in de statuten. Voor een SARL moeten die uiteraard in het Frans worden opgesteld. Dat lijkt heel wat (meestal een bladzijde of twintig dicht bedrukte tekst), maar verreweg het meeste daarvan is gewoon standaard. Dat ontslaat de aandeelhouders er overigens niet van om tevoren goed na te denken over wat ze willen met de SARL, hoe de onderlinge verhoudingen moeten zijn geregeld en hoe de macht van de aandeelhouders (onderling en ten opzichte van de directie) is geregeld. De statuten worden ondershands of bij een notaris vastgesteld en moeten worden gedeponeerd bij verschillende instanties. Het is dus in Frankrijk niet verplicht dat een notaris de statuten opstelt. De benoeming van de directie blijft meestal buiten de statuten. Immers indien ze in de statuten staan, moet er steeds een officiële statutenwijziging worden gedeponeerd in geval er een andere directeur wordt benoemd. Niet handig. De benoeming van de directeur (meestal gérant genoemd), inclusief zijn beloning, zeggenschap en aansprakelijkheid, wordt in Frankrijk dus meestal geregeld in de eerste officiële vergadering van aandeelhouders, waarvan het proces verbaal tegelijkertijd met de statuten wordt gedeponeerd.

Verder zijn er nogal wat verplichtingen: publiceren van de oprichting in een lokaal blad, deponeren van de statuten (op elke blz geparafeerd door elke aandeelhouder) bij een stuk of zes verschillende instanties. Dus het oprichten van een SARL  betekent vooral veel paraphen zetten, héél véél paraphen zetten….

Het is niet verplicht om een accountant aan te stellen maar het is wel zeer aan te raden. Met name de TVA-boekhouding en de jaarlijkse belastingaangifte zijn nogal een uitdaging, tenzij u zich in detail heeft verdiept in de Franse boekhoudkundige regels.

Voor alle bovenstaande zaken is een Entreprise Unipersonnelle à ResponsabilitéLlimitée (EURL). hetzelfde als een SARL. Er is echter één groot verschil: er is maar één aandeelhouder (associé) en daarmee is de EURL het best vergelijkbaar met een Nederlandse BV met directeur-grootaandeelhouder (DGA). De EURL is minder populair dan zijn Nederlandse neef en dat komt voornamelijk doordat de Franse overheid nogal strenge eisen stelt aan de administratie en de beslissingsbevoegdheid van de enige aandeelhouder.

Voordat u denkt dat een besloten vennootschap eigenlijk een makkie is in Frankrijk, wil ik erop wijzen dat de land- en tuinbouwsector er volstrekt eigen ideeën op na houdt over de structurering van bedrijven, dat hoe breed de bedrijfsactiviteit ook wordt beschreven in de statuten, er altijd een inschrijving nodig is bij één van de zeven inschrijfinstanties (de keuze hangt af van de bedrijfsactiviteit die als ‘hoofdactiviteit’ wordt aangemeld) en dat de gérant persoonlijk aan alle eisen moet voldoen, in geval de vennootschap zich bezighoudt met een gereglementeerde bedrijfsactiviteit. Dus een loodgieters-SARL moet tenminste één gérant hebben met een loodgieterdiploma (of voldoende aantoonbare werkervaring)

Tenslotte wil ik nog even stil staan bij de verschillende vormen van dochterbedrijven in Frankrijk, speciaal bedoeld voor ondernemers die al een eigen bedrijf hebben in Nederland (tenminste een BV, voor een eenmanszaak of een VoF gaat dit niet op).
De simpelste vorm van een dochterbedrijf is een filiale. In feite gaat het dan om een zelfstandig bedrijf in Frankrijk, dat de vorm kan hebben van een SARL of een EURL, waarbij het moederbedrijf de meerderheid van de aandelen in bezit heeft. De filiale is zelfstandig verantwoordelijk voor bedrijfsvoering en belastingafdracht in Frankrijk. Het andere uiterste is de agence commerciale of het bureau de liaison. Dit is een niet-zelfstandige (d.w.z. volledig door de moedermaatschappij betaalde en gecontroleerde) vestiging, die het moederbedrijf in Frankrijk vertegenwoordigt. Een agence commerciale verricht handelsactiviteiten en moet dan ook als zodanig geregistreerd worden in Frankrijk. De relatie tot de moedermaatschappij wordt gereguleerd door de Franse regels voor commercieel agenten. Een bureau de liaison kan worden gebruikt voor andere activiteiten dan handel (bv. marketing, onderzoek, PR) en werkt onder de naam van het moederbedrijf. Inschrijving in het register van bedrijven is verplicht.

Halverwege bovenstaande twee extremen vinden we de succursale. Een succursale is eigenlijk meer een nevenvestiging. Het bedrijf heeft een inschrijving in het bedrijvenregister, is voor Franse zakenpartners gelijk gesteld met een Frans bedrijf, maar is niet zelfstandig. Een voordeel van een succursale is dat de startkosten en aanloopverliezen in Frankrijk verrekend mogen worden met in Nederland gerealiseerde winst. Maar het moederbedrijf is juridisch en fiscaal wel aansprakelijk voor zijn Franse activiteiten. Een succursale wordt in Frankrijk vaak gezien als een buitenlands bedrijf. Als dat als nadelig wordt beoordeeld door uw toekomstige relaties is het beter om een filiale op te richten.

Wim van Teeffelen


Bookmark and Share

→ Geen reactiesTags:

Indochine een “Putain de groupe”

28 juni 2010 · Door Joep Altona · Algemeen, Cultureel, Muziek

‘De concerten, daar gebeurt het. Je moet erheen om het te begrijpen. De emotie van de fans is magisch’, zei zanger Nicola Sirkis van de rockgroep Indochine september vorig jaar. Het is geen seconde gelogen. Heel bijzonder is het, de wisselwerking tussen de zanger en zijn publiek. Zaterdagavond vierde Indochine zijn 30-jarig bestaan samen met 80.000 uitzinnige fans in het Stade de France bij Parijs.
Er waren zes-jarigen, er waren zestig-jarigen, Sirkis bespeelde ze allemaal. De 51-jarige zanger laat de fans meezingen, hij laat ze alleen zingen, hij begeeft zich tussen het publiek, hij bedankt ze, hij buigt voor ze, zij maken foto’s van hem, hij maakt foto’s van hen (die hij na het concert meteen Twittert). Een maniertje? Misschien, maar het werkt wel.
‘Putain de public’ roept Sirkis graag, wat zoiets wil zeggen als ‘jullie zijn super fans’ . ‘Putain de groupe’ riposteren de fans dan met evenveel enthousiasme.
Indochine speelde in 2,5 uur tijd zo’n 25 nummers, de fans kennen ze stuk voor stuk uit hun hoofd, of het nu de eerste hit is (l’Aventurier uit 1983) of de meest recente (Le Lac uit 2010). Vooraf mochten de fans via internet kiezen welk nummer zij het liefst op het concert wilden horen, uit de bus kwam ‘She night’.
Als extraatje was midden op het veld een tweede podium gebouwd, na een uurtje of wat verhuisde de band daarheen en speelde er vijf nummers unplugged. Tweede verrassing was een gastoptreden van oud-bandlid Dimitri Bodianski en Lou Sirkis, dochter van Nicola’s overleden tweelingbroer Stéphane (Lou is sinds kort zangeres van Toybloïd). Derde surprise was de stem van Sirkis. Hij wil er live weleens naast zitten, dit keer zong hij ongewoon zuiver. Kortom, een geweldig concert.
Oorspronkelijk zou het jubileumconcert in het stadion ook het meteen laatste optreden zijn van de Méteor Tour. Inmiddels zijn er extra concerten ingelast en speelt Indochine van de zomer op vier festivals. Het laatste concert is op 15 september in Bercy. Daarmee komt het aantal concerten op 62 en het aantal verkochte kaartjes op 800.000.


Bookmark and Share

→ Geen reactiesTags: ···