Zo’n drieduizend Nederlanders vertrekken jaarlijks om permanent in Frankrijk te gaan wonen, schreef ik eerder op deze website. Hoeveel meer Nederlanders hier jaarlijks van dromen, maar de droom niet kunnen of durven uitvoeren, weet ik niet. Dagelijks ben ik één à twee uur bezig om dromen door te prikken. E-mails en telefoontjes van Nederlanders met Franse dromen, maar zonder de middelen (emotioneel, financieel of commercieel) om die droom waar te maken. Dat is geen leuk werk. Dat is werk dat ook nauwelijks waardering krijgt, laat staan betaald wordt…

Maar soms kan ik net een zetje geven wat het verschil maakt tussen eeuwig blijven dromen en de stap wagen. Ik werd een paar weken geleden gebeld door een onderneemster die met haar vriend een webwinkel bestierde  in Nederland en een huis had in Frankrijk. Waarom die webwinkel niet verplaatst, zodat ze permanent in Frankrijk konden wonen. Bedoeld was natuurlijk administratief en belastingtechnisch. Het onderwerp ging me aan het hart. Deze ondernemers hadden een webwinkel voor onderdelen van klassieke Jaguars. Nu ben ik de gelukkig eigenaar van een Jaguar 420. Nou ja, gelukkig…  een in de jaren zestig gebouwde Engelse auto heeft een notoir slechte bouwkwaliteit en zelfs na grondige restauratie valt er met regelmatig iets uit of vanaf.

Een Jaguaronderdelenwebwinkel is dus een dienst waar de oude dame (ze is onlangs 41 jaar geworden) heel veel aan heeft. Het houdt haar mooi èn betrouwbaar, kom daar maar eens om bij andere dames van die leeftijd….

‘Kunnen we niet gewoon in Nederland blijven werken en in Frankrijk wonen’, vroeg de webwinkelierster.
‘Hebben jullie een BV dan, met personeel en daadwerkelijke activiteiten in Nederland,’ vroeg ik.
Nee, ze hadden een VoF en wel iets dat op een magazijn leek, maar eigenlijk waren ze meer makelaar tussen aanbieders en afnemers van onderdelen.
Ik legde uit dat je een eenmanszaak of  VoF niet zomaar kunt achterlaten in Nederland als je zelf gaat emigreren.

‘Maar dan blijven we toch in Nederland. Op papier dan,’ probeerde ze nog. Ik moest haar teleurstellen.

‘Wat denk je dat de Franse belastingdienst daarvan vindt? Jullie lekker wonen in Frankrijk, genieten van alle Franse voorzieningen en geen cent belasting betalen. De Nederlandse fiscus vindt het allemaal best, maar in Frankrijk kom je daar niet mee weg. Tenzij je natuurlijk alles zwart doet. Als je niet gepakt wordt mag alles.’

Zwarte onderdelen deden me onmiddellijk denken aan de louche sloperijen uit mijn studententijd, waar we nooit vroegen naar de herkomst van de  auto-onderdelen en altijd cash betaalden.

Maar zwart werken wilde ze zeker niet en ze zou er over nadenken. Een week later belde ze terug. Ze hadden nagedacht en nog heel veel meer beren op de weg gezien. Ze spraken matig Frans, Franse boekhouders, Franse belastingdienst, ze moesten er niet aan denken. Nee, dan bleven ze maar liever in Nederland.

We hebben het hele proces doorgesproken, stapje voor stapje. Wat ze in Nederland moest doen: opschonen van de balans van de VoF, aangifte doen en afrekenen met de fiscus, ziektekostenverzekering en andere zaken opzeggen, uitschrijven bij de gemeente en de bedrijfsmiddelen (vooral het computersysteem en hostingcontract) inbrengen in een nieuw op te richten entreprise individuelle in Frankrijk. We bespraken ook wat ze in Frankrijk moesten doen: nieuwe eenmanszaak oprichten, aanmelden bij verschillende instanties, nieuwe ziektekostenverzekering aanvragen, etc. En hoewel er best een hoop werk aan is, zijn alle stappen helder. Bovendien konden wij helpen bij de stappen waar de meeste Nederlanders nogal tegenop zien, namelijk de aanmelding bij het Centre de Formalités des Entreprises.

Maar het belangrijkste argument waarom ze uiteindelijk besloten om toch de stap te zetten was het feit dat ik ze garandeerde dat ze op exact dezelfde wijze hun webwinkel konden voortzetten in Frankrijk, als ze altijd al hadden gedaan.
Als al deze stappen zijn gezet, wonen ze geheel legaal in Frankrijk en ze betalen keurig belasting en sociale lasten via hun nieuwe Franse eenmanszaak met exact dezelfde naam als hij in Nederland had. Ze kunnen op naam van hun nieuwe bedrijf desgewenst een Nederlandse bankrekening openen of een magazijn aanhouden en ze factureren vanuit Frankrijk. Ook nog eens tegen het 0%-BTW-tarief.

Al een aantal jaren stijgt het aantal zelfstandigen in Nederland. Mensen die uit overtuiging, uit onmacht of na ontslag voor zichzelf begonnen. Sommigen werkten door in hun eigen vak, maar andere sloegen een heel nieuwe weg in. Webwinkels, adviesbureautjes, coaching-op-afstand diensten, vertaalbureaus en nog veel meer briljante ideeën werden vorm geven met behulp van het internet. Natuurlijk, de helft gaf er na een jaar de brui aan, maar de doorzetters bleken goed te kunnen leven van een ‘web-based company’ zoals dat in, hoe kan het ook anders, Engelstalig jargon is gaan heten. En toen begonnen deze ondernemers na te denken over hun woonsituatie. Wonen werd weer een vrije keus, geen door de werkplek afgedwongen beslissing. Het maakt niet uit of een webwinkelier in Friesland of in de Tarn is gevestigd, zolang zij (in dit geval) goede onderdelen levert en op tijd. En inmiddels zijn er tientallen webwerkers per jaar die naar Frankrijk vetrekken.  Het is even een gedoe om alle administratie daaromheen in orde te brengen en zowel de Nederlandse als de Franse fiscus tevreden te houden. Maar als dat allemaal is geregeld blijven ze gewoon hetzelfde werk doen, voor dezelfde klanten. Alleen wonen ze een stuk prettiger, ruimer, warmer. Toch mooi, dat internet…