Als nieuw ingezetene van Frankrijk sta ik overal voor open. Dat moet vind ik; als je hier wilt wonen en leven moet je ook meedoen. Ik ging dus in op een uitnodiging van de “Familles Rurales“(1) om hun jaarlijkse vergadering bij te wonen in de plaatselijke Salle de Fêtes. De naam zegt het al, ik woon op het platteland en ben dus lid van die familie.

Er was een agenda die er geruststellend kort uitzag en vooraf had ik al gehoord dat het een gezellige bijeenkomst zou worden.

Tussen neus en lippen werd opgemerkt dat het zeer gewaardeerd zou worden als ik bénévol zou worden bij één van de vele activiteiten die zo door het jaar worden georganiseerd. Geen probleem, ik houd wel van verandering van spijs, dus het bakken van Crêpes op het jaarlijks theaterfestival of het beheren van een website voor tuinklussers wil ik best doen.

Ik maakte me op voorhand wel wat zorgen over het fenomeen vergadering. Na ooit 17 jaar in het onderwijs te hebben gewerkt heb ik daar een lelijke allergie aan overgehouden en ik ken de hang naar breedsprakigheid van sommige Fransen.

De vergadering had een merkwaardig open karakter. De gehele twee uur die het in beslag nam liepen er mensen in en uit, werd zijdelings wat samengeschoold en werden hier en daar al wat voorbereidingen getroffen voor waar het eigenlijk om ging in deze bijeenkomst: de borrel en de hapjes achteraf.

De inhoud van de vergadering bestond uit het voorlezen van de jaarverslagen van de diverse activiteiten die minutieus waren uitgewerkt in verschillende documenten. Het nut van dit voorlezen zou verklaard kunnen zijn door de aanname dat er zich analfabeten in het gezelschap zouden bevinden. Bij navraag bleek dat niet zo. De verklaring was dat de opkomst groter was dan verwacht en er niet genoeg gedrukte exemplaren van de verslagen waren voor iedereen.

Een ander merkwaardig fenomeen tijdens de vergadering, was de dromerige blik in de ogen van de meeste deelnemers. Pas tijdens de borrel achteraf begreep ik dat weliswaar iedereen het voorlezen van de documenten niet zo nodig had gevonden maar dat dit altijd gebeurt. Het is een ideaal moment voor wat meditatie. In plaats van je op te winden kun je ontspannen. In plaats van schijnbaar inefficiënt om te gaan met de tijd bleek het een buitengewoon sluwe voorbereiding voor wat er achteraf gebeurde:  in 10 minuten waren alle vrijwilligers geronseld voor de rest van het jaar, de verantwoordelijkheden verdeeld, afspraken gemaakt en nieuwe netwerken geconfigureerd. Dat was zonder het voorafgaande nooit gelukt.

Helaas vergadert de “Familles Rurales” slechts één keer per jaar maar op mijn aanwezigheid kunnen ze volgend jaar rekenen.

(1) de “Familles Rurales” is een organisatie die tot doel heeft de kwaliteit van het leven in de plattelandsgebieden te verbeteren of op peil te houden. Een groot probleem van die kleine gemeenten is de migratie van jongeren naar de steden. Deels is dat niet te voorkomen; de jongeren moeten vaak noodgedwongen intern naar het Lycee of gaan op kamers als ze gaan studeren. Velen keren echter niet terug; er is vaak geen werk of de dynamiek van de stadse omgeving heeft simpelweg meer aantrekkingskracht. Het effect is vaak dat de plaatselijke middenstand verdwijnt en de bewoners voor zorg afhankelijk worden van regionale centra.
Met het organiseren van activiteit voor jong en oud, het openhouden van de plaatselijke bibliotheek of mediatheek en het verlenen van allerlei administratieve diensten hoopt de “Familles Rurales” de kwaliteit van leven hoog te houden. Ook wordt er van de leden een bepaalde moraliteit verwacht; ondersteun je oude buurvrouw, ga op bezoek bij een zieke dorpsgenoot en wees actief in de gemeenschap.