Het is algemeen bekend: makelaars zijn boeven die als het even kan onschuldige kopers en verkopers het vel over de oren halen. Dit is natuurlijk net zo waar als dat alle Italianen macho zijn en alle Nederlanders zuinig. Maar, ondanks dat het geen universele waarheid is, speelt er in de kern van de zaak iets dat dit imago heeft gecreëerd en waar alle makelaars last van hebben, al hebben ze er dan lang niet allemaal schuld aan.
Het probleem van het makelaarsimago begint bij de manier waarop de makelaardij zijn geld verdient: courtage, een percentage van de gerealiseerde verkoopsom, van de vraagprijs of soms nog diffuser, een percentage van het onderhandelingsresultaat. In Frankrijk ligt dit percentage veel hoger dan in Nederland: zo tussen de 4 en 10% (gemiddeld: 6%), soms als percentage, maar vaker als een vast bedrag vastgelegd in het “Mandat”, de overeenkomst die de verkoper met de makelaar aangaat. De makelaar bespreekt met de verkoper de prijs waar het huis voor wordt aangeboden in zijn winkel en er wordt een bedrag vastgesteld waarop de makelaar recht heeft als hij succesvol het pand aan de man brengt. Tegenwoordig moet een verkoper niet zelden extra betalen voor marketinginspanningen van de makelaar die buiten zijn ‘reguliere dienstverlening’ vallen. Die kosten komen dan nog eens bovenop het toch al riante courtage-bedrag, soms gerestitueerd als de verkoop succesvol is.
Hier gaat dit verdienmodel gelijk al een beetje mank; u denkt wellicht dat de makelaar erg zijn best gaat doen; zo’n 6% van die verkoopprijs is immers best de moeite waard om je bed voor uit te komen. In werkelijkheid blijkt echter niet zelden dat uw huis niet meer is dan etalagevulling . De inspanning die de makelaar bereid is te doen heeft veel meer een relatie met de courantheid van uw huis en dus de kans op succes voor de makelaar, dan met het bedrag dat de makelaar uiteindelijk zou verdienen. Een franse makelaar zal geneigd zijn meer zijn best te doen voor een normaal huis op een goede plek van € 200.000, dan voor een lastig kasteel van € 800.000, ook al kan hij met de verkoop van het kasteel zo’n € 48.000 verdienen en met het huis ‘slechts’ € 12.000. De kans op succes is namelijk recht evenredig met de courantheid, niet met de courtage.
De makelaardij in Frankrijk is een jungle. Anders dan in Nederland staat een huis vaak bij meerdere makelaars te koop. Dan kan het uitlopen in een rat-race om uw huis als eerste te verkopen (als het courant is) wat invloed kan hebben op de uiteindelijke verkoopprijs. Of er nu veel kopers zijn of niet, een koper voelt in Frankrijk altijd de druk van de makelaar; snel tekenen, want anders gaat een andere makelaar er wellicht met de buit vandoor. Of het wordt onaangenaam als meerdere makelaars claimen uw huis verkocht te hebben aan dezelfde of een andere klant. Als u een Mandat heeft dat u de ruimte geeft zelf ook te verkopen (en dat is meestal zo) dan kan er een strijd ontstaan over wie de koper mag claimen. Het is vrij zuur dat de makelaar, in het bovenstaande voorbeeld € 12.000 opstrijkt door alleen maar een fotootje van uw huis in zijn etalage te hangen, terwijl u als verkoper al het werk moet doen; rondleiden, onderhandelen, contract beoordelen, etc.
Als u uw huis bij meerdere makelaars aanbiedt lijkt dat de kans op verkoop te vergroten maar dat is bijna nooit het geval. Makelaars kijken graag in elkaars etalage op zoek naar de snoepjes, want van winkeldochters kun je als makelaar niet leven. Dit alles leidt tot de bijzondere situatie dat de makelaar het meest verdient aan courante huizen, of ze nu bij hem of bij een collega in de etalage hangen. Hangt zo’n courant huis bij een collega, dan gaat de makelaar gewoon even langs bij de verkoper om hem óók een mandat aan te bieden. U snapt het natuurlijk al van die winkeldochters.
Die jungle van de Franse makelaardij leidt er niet zelden toe dat de wetten van de jungle gelden; de grootse mond, de meeste durf of de ruimste moraal leiden niet zelden tot de beste resultaten.
Twee recente voorbeeld uit de praktijk die ons ter ore zijn gekomen (schriftelijk vastgelegd) die bijdragen aan het imago dat de makelaardij. Helaas zijn het geen incidenten en helaas betrof in het beide gevallen dezelfde Nederlandse makelaar die op de Franse markt opereert.
Iemand (laten we hem meneer Jansen noemen) heeft besloten te proberen zijn huis te verkopen zonder makelaar en plaatst een advertentie op verschillende websites waar huizen te koop worden aangeboden. In Frankrijk is dat heel gewoon, bijna 50% van het onroerend goed in Frankrijk gaat van particulier naar particulier, ongeveer 6% via de notaris en de rest via de makelaardij. Een particulier neemt contact op met meneer Jansen. Hij is geïnteresseerd in aankoop van het pand.
Deze belangstellende (laten we hem meneer de Vries noemen) heeft uitgebreid contact met de heer Jansen en zet het huis op een short-list van huizen die hij in overweging neemt. Meneer de Vries huurt vervolgens in Nederland een makelaar in (die ook in Frankrijk officieel makelaar is en daar een kantoor heeft), die de bezoeken in Frankrijk moet regelen. Meneer de Vries geeft ook het huis door van meneer Jansen dat hij heeft gevonden op een website. Meneer de Vries kan dat doen want de makelaar die hij heeft ingeschakeld heeft hem verzekerd dat zijn kosten worden betaald door de verkoper. Meneer de Vries treft geen/een beetje/weinig* blaam, hij handelt immers te goeder trouw. (* doorhalen wat niet van toepassing is)
De makelaar heeft nu eigenlijk een probleem; hij moet meneer Jansen nog als klant zien te werven, hij heeft immers geen ‘Mandat’ met hem afgesloten. Als hij wel een Mandat weet te bemachtigen heeft hij wel een heel machtige positie als makelaar voor de koper en de verkoper, maar dat laten we hier even buiten beschouwing.
De makelaar besluit tot de volgende strategie: hij neemt via e-mail contact op met de heer Jansen teneinde een afspraak te maken voor een bezichtiging van het huis door de heer de Vries. Tussen neus en lippen laat hij weten dat zijn inspanning 4% kosten van de verkoopprijs. Meneer Jansen zit natuurlijk helemaal niet te wachten op een makelaar, hij heeft er juist voor gekozen te verkopen zonder makelaar en nu krijgt hij ongewild een makelaar indirect bij de koper die hij nota bene zelf geworven heeft.
Meneer Jansen gaat niet akkoord en laat dat de makelaar weten. Die laat op zijn beurt weten dat hij dan de potentiële koper kwijt is. De makelaar speelt daarbij een actieve rol.
Iedereen begrijpt dat deze praktijk, laten we maar zeggen, de schoonheidsprijs niet verdient. Afhankelijk van je achtergrond zou je het ook balanceren op de grens tussen ‘escroquerie’, ‘arnaque’ of dan toch ten minste ‘tromperie’ kunnen noemen. Goed beschouwd is dit handelen in Frankrijk bij de wet verboden maar lastig te vervolgen. Hoe dan ook, deze makelaar bouwt met deze praktijk aan het imago van de hele beroepsgroep…
Dat dezelfde makelaar een ruime moraal heeft bij de uitoefening van zijn vak blijkt uit het volgende, moeilijk grijpbaar maar minstens zo verwerpelijk:
De makelaar stelt een koopcontract op, een ‘Compromis de Vente’. Dat kan ook rechtstreeks bij de notaris gebeuren (ze liggen daar op de plank inclusief de meest gangbare ontbindende voorwaarden) maar de makelaar doet het graag zelf, in dit Compromis de Vente ligt namelijk ook vast wanneer en hoeveel de makelaar krijgt voor zijn diensten, en dat is dan tenminste goed geregeld als je het zelf opstelt. Nu staat er in de Franse wet dat een makelaar pas betaald krijgt zodra de acte authentique is getekend, maar veel makelaars zijn van mening dat die wet ze wat in de weg zit. Immers, het gebeurt wel eens dat een koop niet wordt doorgezet, ook al is het compromis de vente getekend en is aan alle voorwaarden voldaan. Bij voorbeeld als koper en verkoper gezamenlijk in goed overleg zouden besluiten de koop niet door te zetten. Er zijn makelaars die menen in zo’n geval toch recht de hebben op betaling van de volledige courtage. Aangezien de wet daarin niet voorziet en het model-contract dat de notaris gebruikt ook niet, willen zij zelf nog wel eens een Compromis de Vente in elkaar knutselen. In zo’n Compromis de Vente van een vijftiental kantjes of meer in formeel Frans is het soms lastig deze formulering te ontdekken en er wordt nogal eens getekend zonder dat de koper beseft wat hij getekend heeft. Niet snugger natuurlijk maar ook niet helemaal onbegrijpelijk…
De koper in dit geval had iemand met ervaring op dit gebied het Compromis de Vente laten lezen en zo de gewraakte tekst opgespoord. Een mailtje van de koper aan deze makelaar in het Nederlands, werd door de makelaar klakkeloos doorgestuurd naar de verkoper (klaarblijkelijk was deze makelaar van mening dat in ruil voor de courtage niet gerekend mocht worden op ondersteuning), waarna de koper zelf het nog eens zelf aan de verkoper mocht uitleggen. Want die las geen Nederlands…
Ik ken veel makelaars die zich niet van deze praktijken bedienen… niet alle Italianen zijn macho weet u nog? Maar, de hoeveelheid ‘escroquerie’ door makelaars of zich makelaar noemende ’agenten’ die telkens weer komt bovendrijven zorgt er voor dat het imago van boeverij aan de hele beroepsgroep blijft kleven. Andere makelaars en wij als kopers en verkopers doen er niet veel aan om het te stoppen.
Als u met een makelaar in zee gaat moet u zich het volgende realiseren:
De makelaar is in dienst van degene die hem betaalt en dient dus primair de belangen van degene die hem betaalt. Als u een huis vindt via een makelaar moet u zich realiseren dat deze makelaar werkt voor de verkoper, heel charmant en natuurlijk kan hij de beste deal voor u uit het vuur slepen, maar hij wordt betaald door de verkoper.
Als u een makelaar in dienst neemt om huizen voor u te zoeken en u te begeleiden bij de aankoop dan is het logisch dat u hem betaalt, u mag in ruil daarvoor ook service en ondersteuning verwachten in verhouding tot de te betalen courtage.
Als u als koper een makelaar inhuurt die u verzekert dat de kosten die hij maakt worden betaald door de verkoper, realiseert u zich dan dat u en de verkoper worden bedrogen.
Nog een mooie: ik had een voorlopig koopcontract ontvangen van een Franse makelaar en heb dat aan zo’n Nederlandse makelaar voorgelegd, die ook in Frankrijk werkt. Die wilde er wel even naar kijken, ook al was het huis niet via hem gekocht.
Kreeg ik een mail van de Franse makelaar dat hij was banaderd door deze Nederlandse makelaar met het verzoek om een deel van de courtage af te staan. Lekker, zo’n Nederlandse makelaar die je wel even ‘helpt.’
Feit blijft :
je hebt twee soorten makelaars : slechte en èrg slechte. Aan deze Amsterdamse volkswijsheid draagt Noordewiers stukje slechts bij, want waarom anders zo’n stukje ?
Peter.
Ik wil natuurlijkk niet namens Theo Noordewier spreken, maar ik zie twee nuttige doelen voor zo’n artikel:
1. Nederlandstalige kopers van Frans onroerend goed inlichten over bijzondere aspecten van de Franse makelaarswereld. Je kunt veilig een huis kopen in Frankrijk, maar hoe beter voorgelicht en hoe beter voorbereid , hoe veiliger. Net als met auto rijden: hoe beter voorbereid en hoe beter voorgelicht, hoe veiliger.
Anderzijds heeft Theo misschien de hoop, die heb ik namelijk wel, dat makelaars de slechte naam van hun beroepsgroep ook zat zijn en gewoon besluiten om volgens vijf simpele eenduidige regels hun diensten aan te bieden. Ik weet dat er al Franse makelaars en Nederlandse makelaars in Frankrijk zijn die zo werken, maar er zouden er veel meer kunnen zijn.
Dit is mij suggestie:
1. Een makelaar werkt alleen en dan ook voor 100% voor de verkoper of alleen voor de koper. En is daar compleet helder over tegen iedereen.
2. Bij een courtage van 5-7% werkt een makelaar 100% no-cure-no-pay. Dat wil zeggen dat hij wordt betaald als de transactie volledige is afgewerkt. Geen pogingen om eerder hun geld te krijgen, geen geld eisen als er geen transactie is, geen geld eisen van een andere partij in de transactie en geen geld eisen voor ‘aanvullende’ diensten. Deze regel gaat NIET op als de makelaar bereid is te werken voor een courtage van 1,5-2%.
3. Een makelaar is volstrekt duidelijk over zijn carte professionelle en het mandaat dat hij heeft. Er wordt niets verdoezeld, niet gefoezeld en eventuele medewerkers die geen carte professionelle hebben zijn in elk geval ingeschreven als agent commercial.
4. Een makelaar verdient zijn recht op betaling door voortreffelijke begeleiding van zijn klant, niet door een bon de visite. Een goede makelaar heeft geen bon de visite. Andersom werkt ook: hoe meer de makelaar zijn bon de visite beschermt, hoe minder betrouwbaar hij in het verdere proces zal blijken te zijn.
5. Een makelaar is volstrekt open over het object en zijn beperkingen en mogelijkheden. Als hij het goed kent, zegt hij dat, is hij er nooit eerder geweest zegt hij dat ook. Hij claimt niet dat er gebouwd, verbouwd, geexploiteerd mag worden, tenzij hij dat kan bewijzen aan de hand van een CU, de PLU of andere middelen.
Als makelaars zich aan deze 5 simpele regels zouden houden, dan wordt het kopen van een huis in Frankrijk weer een feest, zoals het hoort te zijn. Maar zolang dat paradijs nog niet is gerealiseerd zal ik kopers of verkopers helpen slechte makelaars te bevechten. En zal Theo hopelijk dit soort stukjes blijven schrijven.
Wim
Ik ben makelaar in Frankrijk, met een carte professionnelle, met de garanties en de verzekeringen die daarbij horen, en met agents commerciaux, waar ik de verantwoording voor draag.
Het gehak op het feit dat een makelaar alleen voor de koper of voor de verkoper zou kunnen werken vind ik, sprekend uit de praktijk, grote onzin. Als je een auto gaat kopen ga je toch naar iemand die auto’s verkoopt, als je met de bank zaken wilt doen, doe je toch zaken met iemand die voor de bank werkt, of niet ?!
Als franse makelaar kan je honderd huizen in de verkoop hebben en dood gaan van de honger; Heb je één koper, dan kun je weer eten !
Als makelaar/koppelaar breng ik 2 partijen tot volle tevredenheid bij elkaar, en daar verdien ik mijn brood mee; En hierop mag iedereen mij aanspreken.
Dat het franse makelaarssysteem voor verbetering vatbaar is staat vast. In de verstedelijkte gebieden werken we veelal samen in een makelaarspool met vrije uitwisseling van de mandaten, bijvoorbeeld de SIA aan de Côte d’Azur waar we met ca 400 makelaars samenwerken via een interne website, en de commissies in percentage veel lager zijn ; Op het platteland blijkt dit echter onmogelijk, en deze mentaliteit is de oorzaak van de hoge commissies, die per mandaat echter héél erg laag zijn: Gemiddeld verkoopt een makelaar één op de tien huizen die hij in de verkoop heeft – klopt bij ons, wij zijn aan mandaat 8300 toe, en hebben 835 verkopen gerealiseerd. In NL verkoopt een goede makelaar 100% van de huizen die hij in de verkoop heeft, dus ter vergelijking zou je de franse commissie door 10 moeten delen…. De tranen springen je in de ogen !
Dat een franse makelaar no cure no pay werkt klopt, als echter alle ontbindende voorwaarden vervuld zijn, de makelaar zijn werk gedaan heeft, en één (of beide partijen) plegen contractbreuk, dan is het niet meer dan logisch dat de makelaar recht heeft op een vergoeding ter hoogte van zijn commissie die hij hierdoor misloopt.
Verder ben ik het geheel eens met de 5 punten van Wim.
Uiteraard waardeer ik de laatste zin van Joost Kubbe. Altijd prettig gelijk te krijgen, maar daar gaat het natuurlijk niet om.
Ik wil nog op twee punten terugkomen:
1. Werken voor zowel koper als verkoper. Het is helaas een hardnekkige mythe onder makelaars in Frankrijk dat ze een soort rechter zijn, die de belangen van beide partijen zorgvuldig afweegt. De praktijk is natuurlijk dat kopers een enorme druk voelen om snel te tekenen omdat er een andere makelaar met een andere koper sneller zou kunnen zijn en dan krijgt de eerste makelaar niks. Het is hetzelfde als naar een autoverkoper gaan en vragen wat in jouw situatie nou de beste auto zou zijn. Wedden dat hij er een aanbeveelt, die hij toevallig op voorraad heeft?
Het is niet voor niks dat de Nederlandse NVM (vereniging van makelaars) aanbeveelt om bij de aankoop je eigen makelaar mee te nemen. Dat maakt de zaak duidelijk: de verkoopmakelaar werkt uitsluitend voor de verkoper, de koper brengt zijn eigen specialist mee. Ik blijf hopen dat Franse makelaars eens van hun troon komen en het mogelijke belangenconflict erkennen, misschien dat dat het imago van de beroepsgroep zal verbeteren.
2. Kubbe rekent voor dat hij slechts in 1 van de 10 gevallen waarbij hij een mandaat krijgt ook daadwerkelijk betaald wordt. Dat klopt aardig met de gemiddelde cijfers in Frankrijk. In het algemeen (niet specifiek aan Kubbe!) zou ik daarop willen zeggen: misschien gaat het scoringspercentage wel omhoog als je je wat meer inspant om kopers te vinden, kopers wat beter begeleidt (bv door die belachelijke bon de visite af te schaffen), betere voorlichtinbg geeft, etc. De harde praktijk is dat Franse makelaars zoveel verkoopcontracten afsluiten dat ze zich vaak kunnen veroorloven om alleen maar aandacht te geven aan de gemakkelijke objecten. De meeste objecten komen niet verder dan een korte beschijving en een foto’s in de map op de balie van de makelaar of op de website. En verder doet-ie er helemaal niks aan…
Ik ben dol op cijfers, dus ik kon niet nalaten even te rekenen met de getallen van Kubbe: De gemiddelde prijs van een huis in Frankrijk is ongeveer €200.000 en met een gemiddelde courtage van 6% is dat een opbrengst voor de makelaar van €12.000 per verkocht huis. Bij 835 geslaagde transacties tegen deze gemiddelde prijs is dat een omzet voor Kubbe’s bedrijf van ruim € 10 miljoen. Daar schieten inderdaad de tranen van in je ogen, maar niet van medelijden….
Wim
Eén ding blijkt : ‘n artikel als het oorspronkelijk onderhavige draagt dus niet bij aan enige imago-verbetering van de makelaardij.
Overigens moet Theo vooral blijven schrijven, ik heb nergens anders beweerd zoals Wim vT. suggereert.
Je hebt twee soorten makelaars… twee soorten journalisten, twee soorten et cetera.
Terzijde : als je witte sokken draagt, moet je niet naar ‘n voorstelling van Youp van ‘t Hek gaan.
Peter.
Wim, zoals ik al schreef zijn wij makelaar/koppelaar en brengen 2 partijen bij elkaar; De beslissingsbevoegdheid ligt bij de verkoper en bij de koper, en zeker niet bij de makelaar; Hij geeft aan, licht voor, legt uit, en de partijen beslissen.
Bij je snelle rekenwerk wil je er misschien ook mee rekenen dat ons bedrijf bijna 10 jaar bestaat, het eerste mandaat dateert van juli 2000, de fiscus int van dit bedrag de btw = minus 16%, dus een berekende theoretische jaaromzet van ca 840.000 €. De krokodilletranen kunnen weer gedroogd !
Imago, …..(sommige) makelaars leren het nooit (2) // mei 26, 2010 at 11:12
[...] reactie op het artikel van Theo Noordewier voel ik mij geroepen om weer eens achter de computer te kruipen. Ondergetekende is sinds tien jaar [...]
Joost
Eerst mijn compliment dat je je in deze voor jou wat gevaarlijke discussie begeeft.
Tweeds, een makelaar zal zijn jaar-courtage wel omzet noemen,
maar in vergelijking met een normal bedrijf is het bruto marge,
want er hoeft geen inkoop vanaf.
840.000 euro bruto marge is een heleboel geld. Gefeliciteerd.
Derds,
je berekening van courtage, die jij door tien deelt, slaat nergens op.
Een Franse makelaar neemt eerst tien keer zo veel huizen in de verkoop
dan (als) hij KAN verkopen en verkoopt er dan maar 10% van.
Neem gewoon in de verkoop wat je aanstaat (wat je ligt)
in de hoeveelheid die je kunt verkopen
dan kun je, volgens je eigen redenatie, met 10% van je huidige courtage uit.
Ja toch? Of ligt het toch niet zo simpel?
Vierds,
Werk jij werkelijk nog voor twee partijen?
En denk je werkelijk dat je twee bazen GOED kunt dienen?
En zijn er mensen die dat geloven ?????
Ruud,
Zelfde compliment !
Wat let jou, en andere goede makelaars, om zelf het systeem te veranderen ?
Ook in Frankrijk komt het voor dat een huis “exclusief”
door een (1) makelaar verkocht wordt.
En dan ook nog alle papieren door een notaris laten afhandelen.
Heel beslist ook het ‘Compromis de Vente’.
Dat zou pas professioneel zijn!
Advies aan alle makelaars en hun medewerkers:
LUISTER naar wat de zoeker-koper WENST.
Boudewijn Bolderheij.
Meer dan 100 Franse makelaars en/of “Agent Commercial” gesproken.
Waarbij die laatste er niet het slechtste afkwamen.
45 objecten bekeken.
1 object gekocht, zeer tevreden, zeker met onze Franse notaris.
hoe kom ik achter de eigenaar van een huis in de normandie
bestaat er een kadaster of hoe werkt dat
ik wil rechtstraakts onderhandelen met de eigenaar
m.v.g.
s.dekker
Wim, ik zie dat je ergens in het begin zegt dat makelaars extra geld vragen voor ‘marketinginspanningen’ maar had begrepen dat hij volgens de wet alleen geld mag vragen voor de verkoop van het huis en verder geen enkele dienst mag factureren. Of heb ik dat verkeerd begrepen?
Hallo iedereen,
Even vertellen in het kort wat ons is overkomen: we hebben een compromis de vente getekend met de opmerking dat we een bezettingsvergoeding betalen en er in konden voor de echte ondertekening van de authentieke akte (die binnen de 12m moest worden ondertekend of zo gauw onze andere woning werd verkocht)
Enfin, nadat we er al in woonden kwam de mevrouw van de Immo (van: verwijderd door redactie) af omdat we nog 3000 euro caution moesten betalen aan de notaris. Wij vielen uit de lucht: dat stond immers niet in de door ons ondertekende compromis de vente… nee klopt, ze was dat ‘vergeten’ er zou een bijlage opgemaakt worden… ondertussen werd het voor ons wegens het faillissement van onze bierwinkel financieel enorm moeilijk en als klap op de vuurpijl bij een korte vakantie in België eind augustus krijgt onze dochter van 10 jaar een hartaanval (zij heeft een ernstige hartafwijking) wij hebben 1 maand met 5 kinderen in een familiehuis mogen wonen en hebben daarna een chalet gehuurd (korte termijn).
Kato is een week uit het ziekenhuis en we willen naar ons huis in Frankrijk spullen gaan halen(we waren immers maar vertrokken met kleding ed voor 1 week)
En nu springen de tranen weer in mijn ogen
Wat blijkt, Mevrouw verwijderd door de redactie heeft alles leeggehaald en opgebrand (kleding van 6 kinderen en 2 volwassenen, alle foto/filmpjes, alles persoonlijk (ik hoor het gehuil van onze 9 jarige zoon nog toen hij uit de resten van de brandstapel een gedeeltelijk opgebrande beker vond die hij had gewonnen met een motorcross wedstrijd) ons trouwboekje, alle papieren van alle instellingen(belastingformulieren ed).
Meegenomen heeft ze: een plasmatv, zitmaaier, bosmaaier, haagschaar, 6 metaaldetectors, 4 dozen met nieuwe rc vliegtuigen(waren bedoeld om door te verkopen), 3 luchtpistolen, pc met flatscreenscherm… en waarschijnlijk nog meer waar we niet direct van weten en nu … hebben we niets meer … alleen nog onze chalet in Belgie.
Kan dit zomaar ????
We hebben klacht neergelegd bij de gendarmerie (aangezien de buurman heeft gezien dat ze gerief in haar wagen heeft geladen)
Is er iemand die weet wat we nog meer kunnen doen.
Pas op, wij zijn in fout(we hebben 1 maand de bezettingsvergoeding niet betaald) maar is dit de fameuze huurdersbescherming ?
Iemand die ons kan helpen met raad ?