Yannick Noah. Wie? O, die vroegere tennisser, zult u zeggen. Ja, inderdaad, in 1983 won hij Roland Garros. Maar in Frankrijk is hij nog niet vergeten. Wat heet, hij is zelfs al jaren de meest populaire Fransman. En hij heeft een tweede succesvolle carrière opgebouwd, die van zanger. Zijn nieuwste cd is net uit, de achtste alweer. Frontières heet het album, grenzen.

De cd is alleen al vanwege de verpakking de moeite waard, een boekje met prachtige foto’s en tekeningen. Veelal gemaakt in de Verenigde Staten. Noah woont er sinds 2008 omdat zijn twee oudste kinderen er wonen – Joakim speelt basketbal bij de Chicago Bulls – en omdat hij Sarkozy niet ziet zitten.

Noah maakt reggae-achtige muziek, de melodieën doen je meteen terug verlangen naar de zomer. De teksten zijn een ander verhaal. No one’s land gaat over vluchtelingen; Angela is een hommage aan Angela Davis, de zwarte activiste uit de jaren ’70; Marcher sur le fil gaat over Abbé Pierre, de oprichter van Emmaüs. En zo kan ik nog wel even doorgaan, Gaza, de Mexicaans-Amerikaanse grens, het komt allemaal voorbij in elf nummers.

Sommigen vinden de teksten van Noah kinderachtig, te simpel. Voor Nederlanders is het taalgebruik een voordeel, de songteksten zijn zowaar te begrijpen.

Noah is een sociaal mens, hij zet zich vooral in voor kinderen. Onder meer voor kinderen met aids en kinderen zonder dak boven hun hoofd. Hij heeft ook een stichting opgericht die tennis in de arme wijken brengt. Maar hij heeft ook aandacht voor volwassenen, afgelopen juli trad Noah op in acht gevangenissen. Soms voor slechts 35 toeschouwers.
Noah gaat meteen van klein naar groot, zijn toernee begint op 25 september in het Stade de France bij Parijs. Capaciteit: 80.000 mensen. Of hij het stadion vol krijgt is de vraag, de veldkaarten zijn in de aanbieding, twee voor de prijs van één. Vanaf januari speelt de 50-jarige zanger door heel Frankrijk. Leuk om erheen te gaan? Zeer zeker. Drie jaar geleden heb ik een openluchtconcert meegemaakt, het swingt de pan uit.