Achteloos nodigden we enkele vrienden uit voor oud en nieuw. Daarna sloeg de paniek toe. Oud en nieuw met Fransen, dat heeft niets van doen met oliebollen en champagne. Dat is aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht, kaas, dessert, fruit, koffie en champagne. En dan het liefst met oesters, foie gras, een kapoentje of een eend, een bûche en veel chocolade.
Wij houden niet van koken en zijn er niet erg bekwaam in, laat staan dat we traditionele gerechten net zo goed zouden kunnen klaarmaken als de Fransen. Onze vrienden weten dat ook en voorzagen kennelijk een culinaire ramp, want de één bood aan een voorgerecht mee te nemen – een zelf gekookte foie gras de canard met blini’s en confiture d’oignons; ongevraagd kwam een ander aanzetten met een forêt blanche, een prachtige en overheerlijke taart waarbij onze tiramisu wel zeer zielig afstak.
Voor de grap hadden we de onvermijdelijke Bordeaux ingeruild voor een zeer smakelijke Chianti; hoewel niemand er hardop iets van zei, viel dat niet in goede aarde. Onze eendenreepjes met paprika, curry, kokosmelk en Chinese noedels werd ook zuinigjes opgeschept.
De oliebollen, die vielen in de smaak. Wij waren van plan geweest daarbij een crémant de Bourgogne open te trekken – wij blijven Nederlanders, ons ben zunig en wij hebben het verschil met champagne nog niet ontdekt – maar daar stak de echtgenoot van de forêt blanche een stokje voor: hij had echte champagne meegenomen. Een crémant is niet chic genoeg op Saint-Sylvestre.
Morgen is het driekoningen en de komende weken wordt er steevast tijdens de apéritief een galette des rois (een taart met een beeldje erin, de fève) verorberd en cider gedronken. Wij vinden cider niet lekker en nemen op de dorpsborrel rustig een crémant mee. Onze dorpsgenoten vinden dat maar raar. Een crémant is te chic voor driekoningen…