Nog lang geen zomer in zicht. Gelukkig enkele weken gehad met 24 graden, maar over het algemeen voelt het als een verregend voorjaar. Bloeiende struiken houden het snel voor gezien, de tulpen waren in een mum van tijd weg en alles wat ik niet wil zien, woekert nu extra hard. Mijn buurvrouw sjouwt zich een breuk aan de flessen onkruidverdelger en dringt er bij mij op aan om dat ook te gebruiken. Ik roep nog tegen haar Roundup voor 4 hectare, maar daarvan is ze niet onder de indruk. Als boerin is ze gewend om de nodige vierkante meters te bespuiten. Met een triomfantelijk lachje vertelt ze hoe al na enkele uren de “ortilles” (brandnetels) hun kopjes lieten hangen. Het is jammer van de brandnetelsoep, want dat is “vachement bon”.

Een paar weken terug hoor ik ‘s avonds opeens een diep motorgeluid. Mijn buurvrouw Catherine zit bij haar zoon (van 12) achterop de quad. Gewapend met een snoeischaar vraagt ze me naar de Acacia’s. Ik wijs haar op de bloeiende bomen achter haar, maar de bloemen hangen te hoog. De volgende dag, staat ze me op te wachten op het schoolplein met een goudkleurig schaaltje bedekt met zilverfolie. Ahmmmm, vachement bon les acacia’s. Ze heeft ze klaargemaakt. Eerst gaan de bloemen in een beslag en vervolgens worden ze in de hete olie gebakken. Verrukkelijk, volgens haar.
Thuis ga ik met de kinderen picknicken en presenteer ik de druifvormige lekkernijen op een taartschaal en bewaren we ze voor het toetje. Inderdaad erg lekker, hoewel het beslag wel de boventoon voert.
Als ik besluit om het recept zelf te proberen, zijn de bomen alweer uitgebloeid.

Lara Lunow