Gezeten voor je tent of caravan, op een prachtplek in Frankrijk, genietend van de rust, glaasje wijn, stukje Franse kaas erbij… wie zou hier niet voor eeuwig willen blijven? Omdat je in Nederland na de vakantie vrijwel meteen weer je eigen drukke leven oppakt komt als vanzelf de gedachte op om naar Frankrijk te verhuizen. Weg van de hectiek, de vrijheid tegemoet.

Al heel lang was het de droom van mijn echtgenoot, voor mij was het bij voorbaat een nachtmerrie. Je baan opzeggen, de vrienden achterlaten, een ramp vond ik het. Maar na 25 jaar tegenstribbelen was één zin voldoende om me over de streep te trekken: “Dan ga ik alvast vooruit en kom jij later.” Hij naar de Franse zon en ik achterblijven in de Nederlandse regen? Dat nooit! En dus gingen we op zoek naar een groot huis waarin we appartementen konden maken. Ik mocht de streek uitzoeken. Alhoewel we gek zijn op de Provence zochten we een huis in de Drôme, want dat is op een berijdbare afstand van Nederland en daar kende ik tenminste al een stel Nederlanders.

Ons eerste bezoek aan de streek leverde niets op, maar in de overal bijeengeraapte makelaarskrantjes zagen we onze droom staan. Een gigantische boerderij, op 6 hectare grond, direct aan een rivier en op loopafstand van een historisch stadje. Liefde op het eerste gezicht noemen ze dat.

Hadden we tot dat moment contact met een Nederlandse makelaar, nu moesten we mailen met een Franse makelaar. En dat was knap lastig, want ook al kun je je tijdens de vakanties goed redden, de Franse vaktermen in de makelaardij beheersen we toch niet. Dus hebben we onze Nederlandse makelaar gevraagd ons te assisteren in het koopproces. Een gouden greep, bleek later. Zo ging de verkoper meteen akkoord met ons -te lage- eerste bod, mits wij de “frais d’agence” op ons zouden nemen. Daar begrepen we niets van: frais betekent fris,  fraise is een aardbei, dat het ook kosten betekent, ontging ons.

Onze makelaar maakte ons duidelijk dat we meer dan de vraagprijs zouden gaan betalen als wij de makelaarskosten volledig op ons zouden nemen. Bij het tweede bod ging de verkoper akkoord als hij mocht blijven wonen tot zijn nieuw te bouwen huis klaar zou zijn. Gelukkig hebben we ook dat afgeslagen, want anders hadden we hier nu nog niet gewoond: de man krijgt namelijk in der eeuwigheid geen toestemming van het departement om op deze grond te bouwen!
In het voorlopige koopcontract namen we als voorwaarde dat wij het huis wel wilden kopen mits wij toestemming zouden krijgen om gîtes te maken en een kleine camping zouden mogen beginnen. Voor de bouw van een aantal appartementen heb je namelijk  tijd en geld nodig. Een kleine camping zou in ieder geval geld voor nieuwe investeringen genereren. Onze 2 makelaars (die ons fl 30.000,- hebben gekost) waren hun geld dubbel en dwars waard: met zijn tweetjes voerden ze diverse gesprekken met de wethouder, burgemeester en de chef stedenbouw. Dankzij hun creativiteit kregen wij toestemming voor een aire naturelle, een natuurcamping. Omdat wij een woonboerderij hadden in Nederland wáren we boer, we kochten een boerderij dus bén je boer en dan mag je een aire naturelle beginnen. Ter plekke verzonnen zij dat wij er een pedagogische boerderij van zouden maken. (Dat zoiets achteraf nooit meer gecontroleerd wordt hebben we inmiddels al vaker ervaren). Geen probleem: dan spijkeren we toch een naambordje aan iedere boom? En de gemeente bleek heel gecharmeerd van ons idee om zowel de gîtes als de camping toegankelijk te maken voor gehandicapten. Gewoon het gevoel dat je daarmee iets nuttigs doet was onze beweegreden. Maar dat een goed gesprek geen enkele garantie biedt voor de toekomst, dat weten we inmiddels ook.

Bureaucratie is een Frans woord, hier hebben ze dat echt uitgevonden. Met alle vormen daarvan hebben we inmiddels al kennis gemaakt. Maar dankzij een stevig sociaal netwerk hebben we stap voor stap een bedrijf op kunnen bouwen. Drie appartementen en een kleine camping leveren niet alleen geld op om van te leven, de leuke gasten krijgen we er gratis bij. ‘n Cadeautje toch?

Jacqueline Beijlen