Toen ik 25 jaar geleden voor het eerst naar het Zuidwesten van Frankrijk reed duurde de rit een kleine 16 uur. Vanaf Orleans was het Route Nationale en had je pech, dan reed je uren achter een trekker met hooi of een overbeladen truck met vee. Niet alleen langer maar ook warmer, zonder airco in een rammelbak, het was nog echt avontuur vergeleken bij de 10 uur gekoelde snelwegen van nu.

Ik logeerde destijds bij een boer op een Tarnaise boerderij uit 1614 waar niet veel aan veranderd was in al die tijd. Na een korte gewenning een paradijs voor iedereen die ‘terug naar de natuur’ wel kon waarderen; het toilet deelde iedereen met de koeien en het bed met vlooien. De boerderij is een aantal jaren geleden afgebrand en weer – moderner – opgebouwd; niets blijft hetzelfde, behalve dan de rotzooi op veel Franse erven.

Die boerderij voldeed niet echt als vakantiehuis. De Fransen proberen het sporadisch nog wel: hun feeëriek met TL-licht geïllumineerde Abri te verhuren als gîte, maar er zijn niet veel vakantiegangers meer die daar nog genoegen mee nemen. 

De Franse verhuurder heeft inmiddels begrepen dat de buitenlandse vakantieganger iets anders verwacht en in rap tempo worden de te huur aangeboden stulpjes verbouwd tot heuse vakantiehuizen. Ze schamen zich er niet voor te spioneren bij de Nederlanders en de Engelsen, die zijn immers succesvol met het verhuren van hun huis.

Niets blijft hetzelfde, nou ja bijna niets dan. Iets dat al jaren stabiel blijft is het aantal Europeanen dat Frankrijk heeft gekozen als hun favoriete vakantiebestemming. Voor Nederlanders is het al jaren vakantieland nummer 1 . Af en toe wordt er stuivertje gewisseld met Duitsland maar de Nederlanders lijken toch meer te hebben met de Galliers dan met de Germanen.
Het is zelfs zo dat meer Nederlanders een tweede huis in Frankrijk hebben dan Nederlanders een tweede huis in Nederland, en het aantal blijft stijgen. Het aantal tweede huizen in Frankrijk van de Fransen zelf, de Engelsen en de Nederlanders is zo groot dat er zelfs geen echte cijfers bekend zijn.

En, de winnaar is vanzelfsprekend de Franse overheid: al die tweede huizen worden aangeslagen voor diverse belastingen, al die toeristen kopen croissants en truffels, ze willen zo snel mogelijk op de plaats van bestemming zijn en gebruiken massaal de tolwegen en betalen en passent keurig de boetes voor te snel rijden. Het toerisme is kortom een geweldige bron van inkomsten voor Frankrijk.

Het probleem van het groeiende aanbod en de stagnerende vraag.

Als we het Franse CBS (www.insee.fr) mogen geloven is het aanbod van vakantiehuizen en Chambres d’Hôtes in Frankrijk de laatste 15 jaar meer dan verdubbeld. Op dit moment worden er 752.153 vakantiehuizen en 38.021 Chambres d’Hôtes (cijfers 2008) geëxploiteerd in Frankrijk en die groei is al jaren stabiel. De verwachting is dat vanwege de crisis nog meer huizen op de verhuurmarkt zullen komen en de groei nog wel even zal aanhouden. Als je dit afzet tegen het al jaren stabiele aanbod van vakantiegangers dan is het al snel duidelijk: er is een probleem.

Het is een economische wet,  dat als het aanbod de vraag overstijgt de prijzen zullen dalen. Dit ligt hier wat anders. Veel verhuurders van vakantiehuizen verhuren helemaal niet om economische redenen en, als commercie de grondgedachte zou zijn van de exploitanten van Chambres d’Hôtes hadden ze allang een ander vak gekozen. Veel verhuur komt tot stand als bijverdienste en als hobby en dan gelden de economische wetten niet zo strikt.
“Ach, als ik de kosten er maar uit heb” is een veelgehoorde opmerking van een tevreden verhuurder die van zijn vervroegde pensioen geniet op zijn kleine landgoed met twee gîtes. Met deze attitude is hij geen vriend van de commerciële verhuurder maar hij is niet alleen. Tweehonderdduizend Nederlanders hebben een tweede huis in Frankrijk en als 10% daarvan op min of meer recreatieve wijze wordt verhuurd dat bepaalt dit aanbod goeddeels het gezicht van de vakantiehuizenmarkt.

Wat het vakantiejaar 2009 zal brengen in gehuld in nevelen van koffiedik. Een grote krant beweert met stelligheid dat Europeanen meer op het eigen continent zullen blijven, volgens anderen blijven de Fransen zelf massaal thuis en de verwachting is dat geen gehoor zal worden gegeven aan de staatssecretariële oproep toch vooral vakantie in eigen land te houden. De ANWB houdt het er gelukkig op dat Frankrijk vakantieland nummer 1 blijft, en dat hoort ook zo.

Eén zekerheidje hebben we wel, ook dit jaar zullen zo’n kleine 3 miljoen Nederlanders en Belgen weer naar Frankrijk gaan en echt waar: een minderheid gaat kamperen.