Vaak roep ik ‘La Reine est ma voisine!’ en het is ook zo: ik woon vlakbij ‘Huis ten Bosch’ en wandel maar al te graag in het Haagse Hout. Het gebeurde dus dat ik op de sterfavond van Prins Claus richting het paleis was gaan neuzen, gewoon, om de mensen te zien. Het bospad naar het koninklijke portaal was speciaal voor die gelegenheid sterk verlicht en mediawagens met uitpuilende apparatuur stonden aan beide kanten in lange rijen. En er waren inderdaad veel mensen. Voor de hek lag er een zee aan boeketten, teddyberen en condoleancekaarten met kindertekeningen.

[Verder lezen →]

Ik ben er zelf in getrapt. Volledig. Zo ging het: Als mijn vrouw en ik in Bergerac vóór een cursus aankomen, hebben wij voor de drukke voorbereidingsdag een vaste routine. Het belangrijkste onderdeel daarvan is een regelrechte razzia in de plaatselijke supermarkt. De ongelovige blik van de caissière die onze vijf propvolle ‘karretjes’ op zich [...]

[Verder lezen →]

Dierbare woorden uit een andere logica…   ‘Reinaert de Vos’, oftewel ‘Le roman de Renard*’, samengestelde volksvertelling uit de 12de en 13de eeuw, is zo diep geworteld en in de Franse en in de Nederlandse tradities, dat beide cultuur het als eigen erfgoed opeisen. En inderdaad: welk kind (welke ouder) heeft niet gesmuld van de [...]

[Verder lezen →]

(tussen 14 juli* en 11 november geschreven) De melodie is inderdaad ronduit pakkend en – laten wij maar eerlijk zijn– heel geschikt voor een nationaal lied. Door duizenden kelen luid gezongen op een plechtig moment – of midden in het gevaar – laat de Marseillaise geen Fransman onberoerd. Geen Fransman en eigenlijk geen mens want [...]

[Verder lezen →]