Spring naar inhoud

Een huis in Frankrijk van generatie op generatie…. of toch niet

Richard en Marion hebben een mooi huis in Frankrijk, dat zij met bloed, zweet en tranen in de loop van de jaren hebben verbouwd tot een mooi paleisje. Compleet met atelier waar zij beiden hun hobby’s (Richard doet aan beeldhouwen en Marion schildert) met passie uitoefenen. Ook hebben zij een aanzienlijke kunstverzameling die met grote zorgvuldigheid wordt geëtaleerd door hun hele huis.

Hun ultieme droom is dat na hun overlijden hun paleisje in stand wordt gehouden en in het bezit blijft van de familie en dat hun kinderen en later ook hun kleinkinderen, hiervan – net als zij – kunnen blijven genieten. Dit willen zij dan ook in hun testamenten laten vastleggen.

Met grote regelmaat spreken cliënten de wens uit dat hun huis in Frankrijk behouden blijft voor de familie. Het huis wat al generaties lang in de familie zit of het opknaphuis waar zij jarenlang aan gewerkt hebben om het precies zo te krijgen zoals in hun dromen, het huis waar emoties en lief en leed zijn gedeeld....

generatieVaak zijn ze er van overtuigd dat hun kinderen en kleinkinderen er na hun overlijden ook zo over denken en met grote regelmaat zullen terug gaan naar het huis waar hun voorouders en vader en moeder zoveel gelukkige jaren hebben beleefd.

Omdat ik ook erg vaak met de andere kant te maken krijg (kinderen die het huis in Frankrijk van hun ouders hebben geërfd), weet ik dat emoties, wensen en realiteit vaak enorm van elkaar verschillen.

Kinderen die in Nederland wonen en zelf kinderen hebben, zien het vaak niet zitten om iedere vakantie naar dezelfde plek te gaan. Emigreren is een droom van hun ouders geweest en zeker niet van hen. Een generatiehuis brengt kosten met zich mee om het in stand te houden. Bovendien wordt een vliegreis met opgroeiende kinderen steeds kostbaarder, zodat vaak een andere bestemming wordt gekozen voor de vakanties dan het huis in Frankrijk.

Dit maakt dat ik vaak te horen krijg dat het huis in Frankrijk naar alle waarschijnlijkheid zo snel mogelijk verkocht gaat worden, ongeacht de droom van hun (voor)ouders.

Aan de ene kant begrijp ik de emotie van de ouders, maar aan de andere kant zie ik de realiteit, en die is dat kinderen en kleinkinderen vaak niet zitten te wachten op een huis in het buitenland.

Is het realistisch om in uw testament een last aan de kinderen op te leggen, of zadel je ze op met een moreel dilemma omdat de realiteit verschilt van de emotie?

www.frankrijknotaris.nl                   www.notairepaysbas.fr

 


1 gedachte over “Een huis in Frankrijk van generatie op generatie…. of toch niet

  1. Hans Lotgering

    Dit is een interessant onderwerp! Het gedurende vele generaties aanhouden van een familiehuis op het platteland (cq de geboortestreek) is onder Fransen meer gebruikelijk dan bij ons. Dan speelt traditie en emotie een sterke rol. Maar voor Nederlanders in Frankrijk telt dat vaak minder. Als de familie het huis dus uitsluitend ziet als een vakantiebestemming dan is inderdaad de kans groot dat volgende generaties voor iets anders kiezen uit de steeds groter wordende keuze van vakantiebestemmingen. Ook het zelf bezitten en onderhouden wil men tegenwoordig vaak niet meer omdat internet bijna eindeloze huurmogelijkheden geeft.
    Mijn vrouw en ik zijn al een overgelukkige 'tweede generatie' in ons Franse familiehuis (sinds 53 jaar) maar beseffen dat de hoeveelheid tijd en geld die we erin steken in de toekomst niet iedereen gegeven is. Onze kinderen zijn nog bezig met hun gezinnen en het bouwen van hun Nederlandse stek, dus nog niet erg bezig met de toekomst van het Franse huis. Wij doen er veel aan om voor hen het huis niet alleen een vakantiehuis te laten zijn, maar de plek waar veel familiehistorie en -geluk samenkomt. Daar moet je echt aan werken en we hebben goede hoop dat dat lukt. Daarnaast moet je natuurlijk zorgen dat het huis in uitstekende staat is en je de volgende generatie niet met allerlei technische ellende opzadelt.
    Maar inderdaad, we zijn ook reeel ,en houden er altijd rekening mee dat -we zien om ons heen veel voorbeelden- het Franse huis ook een bron kan worden van bonje in de familie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *