Franse bedrijfsvormen: de besloten vennootschap

2 juli 2010 · Door Wim van Teeffelen · Algemeen, Financieel, Juridisch, Ondernemen

Op 3 mei 2010 beloofde ik op deze plek de verschillende vormen van besloten vennootschappen in Frankrijk onder de loep te nemen. Ik heb geprobeerd dat een beetje smeuïg op te schrijven, maar dat valt nog niet mee met zo’n gortdroog onderwerp.
De Société À la Responsabilité Limitée (SARL) lijkt sprekend op de Nederlandse B.V. en wordt opgericht door minimaal twee natuurlijke personen of rechtspersonen (associés). Er is een minimum bedrijfskapitaal vereist van €1, waarvan tenminste 20% gestort moet zijn op de datum voorafgaande aan de oprichting van het bedrijf en wel op een afgeschermde  bankrekening. Dat geld wordt pas weer vrijgegeven zodra het bewijs van inschrijving (extrait k-bis)  is afgegeven en de SARL dus uit de oprichtingsfase (in het Frans: en formation, ook wel afgekort tot e.f.) treedt. Die periode duurt toch al snel een maand, soms langer. Als u nu denkt dat u voor een maandje wel twintig cent kunt missen, bedenk dan dat de hoogte van het bedrijfskapitaal op alle officiële stukken van het bedrijf komt te staan (offertes, facturen, jaarstukken) en een bedrijfskapitaal van €1 wekt niet veel vertrouwen bij leveranciers of andere relaties. Anders gezegd: het staat een beetje lullig op uw briefpapier. Om die reden kiezen de meeste Franse SARLs vrijwillig voor een hoger bedrijfskapitaal, vaak enkele tienduizenden euro’s.

Net als bij een Nederlandse BV is in principe de aansprakelijkheid van de bestuurder(s) van de vennootschap beperkt tot de hoogte van het bedrijfskapitaal, verhoogd met nog niet uitgekeerde winsten uit eerdere boekjaren. In Frankrijk geldt, net als in Nederland, dat de aansprakelijkheid alleen maar beperkt is als de bestuurders geen wanbeleid kan worden verweten. De beperking van de aansprakelijkheid is vaak een belangrijke reden voor ondernemers om voor de bedrijfsvorm SARL te kiezen. Toch worden er in Frankrijk nog altijd veel te veel SARLs opgericht, waar een entreprise individuelle een net zo goede of zelfs betere keuze zou zijn geweest. Zoals ik al eerder betoogde biedt de entreprise individuelle ook goede mogelijkheden voor beperking van persoonlijke aansprakelijkheid en bovendien is het aantrekkelijke belastingregime voor kleine bedrijven, het micro-régime, uitsluitend beschikbaar voor de entreprise individuelle en dus niet voor de SARL!

Net als bij een Nederlandse BV wordt bij een SARL heel veel geregeld in de statuten. Voor een SARL moeten die uiteraard in het Frans worden opgesteld. Dat lijkt heel wat (meestal een bladzijde of twintig dicht bedrukte tekst), maar verreweg het meeste daarvan is gewoon standaard. Dat ontslaat de aandeelhouders er overigens niet van om tevoren goed na te denken over wat ze willen met de SARL, hoe de onderlinge verhoudingen moeten zijn geregeld en hoe de macht van de aandeelhouders (onderling en ten opzichte van de directie) is geregeld. De statuten worden ondershands of bij een notaris vastgesteld en moeten worden gedeponeerd bij verschillende instanties. Het is dus in Frankrijk niet verplicht dat een notaris de statuten opstelt. De benoeming van de directie blijft meestal buiten de statuten. Immers indien ze in de statuten staan, moet er steeds een officiële statutenwijziging worden gedeponeerd in geval er een andere directeur wordt benoemd. Niet handig. De benoeming van de directeur (meestal gérant genoemd), inclusief zijn beloning, zeggenschap en aansprakelijkheid, wordt in Frankrijk dus meestal geregeld in de eerste officiële vergadering van aandeelhouders, waarvan het proces verbaal tegelijkertijd met de statuten wordt gedeponeerd.

Verder zijn er nogal wat verplichtingen: publiceren van de oprichting in een lokaal blad, deponeren van de statuten (op elke blz geparafeerd door elke aandeelhouder) bij een stuk of zes verschillende instanties. Dus het oprichten van een SARL  betekent vooral veel paraphen zetten, héél véél paraphen zetten….

Het is niet verplicht om een accountant aan te stellen maar het is wel zeer aan te raden. Met name de TVA-boekhouding en de jaarlijkse belastingaangifte zijn nogal een uitdaging, tenzij u zich in detail heeft verdiept in de Franse boekhoudkundige regels.

Voor alle bovenstaande zaken is een Entreprise Unipersonnelle à ResponsabilitéLlimitée (EURL). hetzelfde als een SARL. Er is echter één groot verschil: er is maar één aandeelhouder (associé) en daarmee is de EURL het best vergelijkbaar met een Nederlandse BV met directeur-grootaandeelhouder (DGA). De EURL is minder populair dan zijn Nederlandse neef en dat komt voornamelijk doordat de Franse overheid nogal strenge eisen stelt aan de administratie en de beslissingsbevoegdheid van de enige aandeelhouder.

Voordat u denkt dat een besloten vennootschap eigenlijk een makkie is in Frankrijk, wil ik erop wijzen dat de land- en tuinbouwsector er volstrekt eigen ideeën op na houdt over de structurering van bedrijven, dat hoe breed de bedrijfsactiviteit ook wordt beschreven in de statuten, er altijd een inschrijving nodig is bij één van de zeven inschrijfinstanties (de keuze hangt af van de bedrijfsactiviteit die als ‘hoofdactiviteit’ wordt aangemeld) en dat de gérant persoonlijk aan alle eisen moet voldoen, in geval de vennootschap zich bezighoudt met een gereglementeerde bedrijfsactiviteit. Dus een loodgieters-SARL moet tenminste één gérant hebben met een loodgieterdiploma (of voldoende aantoonbare werkervaring)

Tenslotte wil ik nog even stil staan bij de verschillende vormen van dochterbedrijven in Frankrijk, speciaal bedoeld voor ondernemers die al een eigen bedrijf hebben in Nederland (tenminste een BV, voor een eenmanszaak of een VoF gaat dit niet op).
De simpelste vorm van een dochterbedrijf is een filiale. In feite gaat het dan om een zelfstandig bedrijf in Frankrijk, dat de vorm kan hebben van een SARL of een EURL, waarbij het moederbedrijf de meerderheid van de aandelen in bezit heeft. De filiale is zelfstandig verantwoordelijk voor bedrijfsvoering en belastingafdracht in Frankrijk. Het andere uiterste is de agence commerciale of het bureau de liaison. Dit is een niet-zelfstandige (d.w.z. volledig door de moedermaatschappij betaalde en gecontroleerde) vestiging, die het moederbedrijf in Frankrijk vertegenwoordigt. Een agence commerciale verricht handelsactiviteiten en moet dan ook als zodanig geregistreerd worden in Frankrijk. De relatie tot de moedermaatschappij wordt gereguleerd door de Franse regels voor commercieel agenten. Een bureau de liaison kan worden gebruikt voor andere activiteiten dan handel (bv. marketing, onderzoek, PR) en werkt onder de naam van het moederbedrijf. Inschrijving in het register van bedrijven is verplicht.

Halverwege bovenstaande twee extremen vinden we de succursale. Een succursale is eigenlijk meer een nevenvestiging. Het bedrijf heeft een inschrijving in het bedrijvenregister, is voor Franse zakenpartners gelijk gesteld met een Frans bedrijf, maar is niet zelfstandig. Een voordeel van een succursale is dat de startkosten en aanloopverliezen in Frankrijk verrekend mogen worden met in Nederland gerealiseerde winst. Maar het moederbedrijf is juridisch en fiscaal wel aansprakelijk voor zijn Franse activiteiten. Een succursale wordt in Frankrijk vaak gezien als een buitenlands bedrijf. Als dat als nadelig wordt beoordeeld door uw toekomstige relaties is het beter om een filiale op te richten.

Wim van Teeffelen


Bookmark and Share

→ Geen reactiesTags:

Indochine een “Putain de groupe”

28 juni 2010 · Door Joep Altona · Algemeen, Cultureel, Muziek

‘De concerten, daar gebeurt het. Je moet erheen om het te begrijpen. De emotie van de fans is magisch’, zei zanger Nicola Sirkis van de rockgroep Indochine september vorig jaar. Het is geen seconde gelogen. Heel bijzonder is het, de wisselwerking tussen de zanger en zijn publiek. Zaterdagavond vierde Indochine zijn 30-jarig bestaan samen met 80.000 uitzinnige fans in het Stade de France bij Parijs.
Er waren zes-jarigen, er waren zestig-jarigen, Sirkis bespeelde ze allemaal. De 51-jarige zanger laat de fans meezingen, hij laat ze alleen zingen, hij begeeft zich tussen het publiek, hij bedankt ze, hij buigt voor ze, zij maken foto’s van hem, hij maakt foto’s van hen (die hij na het concert meteen Twittert). Een maniertje? Misschien, maar het werkt wel.
‘Putain de public’ roept Sirkis graag, wat zoiets wil zeggen als ‘jullie zijn super fans’ . ‘Putain de groupe’ riposteren de fans dan met evenveel enthousiasme.
Indochine speelde in 2,5 uur tijd zo’n 25 nummers, de fans kennen ze stuk voor stuk uit hun hoofd, of het nu de eerste hit is (l’Aventurier uit 1983) of de meest recente (Le Lac uit 2010). Vooraf mochten de fans via internet kiezen welk nummer zij het liefst op het concert wilden horen, uit de bus kwam ‘She night’.
Als extraatje was midden op het veld een tweede podium gebouwd, na een uurtje of wat verhuisde de band daarheen en speelde er vijf nummers unplugged. Tweede verrassing was een gastoptreden van oud-bandlid Dimitri Bodianski en Lou Sirkis, dochter van Nicola’s overleden tweelingbroer Stéphane (Lou is sinds kort zangeres van Toybloïd). Derde surprise was de stem van Sirkis. Hij wil er live weleens naast zitten, dit keer zong hij ongewoon zuiver. Kortom, een geweldig concert.
Oorspronkelijk zou het jubileumconcert in het stadion ook het meteen laatste optreden zijn van de Méteor Tour. Inmiddels zijn er extra concerten ingelast en speelt Indochine van de zomer op vier festivals. Het laatste concert is op 15 september in Bercy. Daarmee komt het aantal concerten op 62 en het aantal verkochte kaartjes op 800.000.


Bookmark and Share

→ Geen reactiesTags: ···

Luce, een nieuwe Franse ster

17 juni 2010 · Door Joep Altona · Algemeen, Cultureel, Muziek

Luce won gisteravond het achtste seizoen van Nouvelle Star, de Franse variant van Idols. De 20-jarige leerling-verpleegkundige uit Perpignan was al weken lieveling van de jury én van de stemmende tv-kijkers.
Tijdens de finale vertolke Luce Ne ne quitte pas van Jaques Brel, Je dis aime van M en Mad about you van Hooverphonic. Tot het laatst bleef het spannend, ook medefinalist François gooide hoge ogen.
Winnares Luce krijgt een platencontract van Sony. Zij deed afgelopen winter voor de grap mee aan de voorronde van Nouvelle Star in Marseille en had nog nooit buiten de badkamer gezongen. Haar stem klinkt als een klok en ze liet dan ook de 30.000 andere deelnemers achter zich.

→ Geen reactiesTags: ···

‘Ralliez-vous à mon panache blanc!’

16 juni 2010 · Door Sylvain Lelarge · Algemeen, Cultureel, Taal

Vaak roep ik ‘La Reine est ma voisine!’ en het is ook zo: ik woon vlakbij ‘Huis ten Bosch’ en wandel maar al te graag in het Haagse Hout. Het gebeurde dus dat ik op de sterfavond van Prins Claus richting het paleis was gaan neuzen, gewoon, om de mensen te zien. Het bospad naar het koninklijke portaal was speciaal voor die gelegenheid sterk verlicht en mediawagens met uitpuilende apparatuur stonden aan beide kanten in lange rijen. En er waren inderdaad veel mensen. Voor de hek lag er een zee aan boeketten, teddyberen en condoleancekaarten met kindertekeningen.

Terwijl ik dat allemaal van dichterbij bekeek werd ik plotseling aangesproken door een televisieteam. ‘Meneer, wat voelt u nu?’ werd me gevraagd door een dame die haar microfoon onder mijn kin duwde, en ik hoorde mezelf spontaan zeggen: ‘Mevrouw, ik kom uit het land van de Revolutie, maar ik heb veel respect voor uw Koningin en ik wens haar van harte sterkte toe in deze moeilijke tijden!’… En weg waren ze. Ik stond zelf paf. Ik was me er tot dan toe niet van bewust dat ik Beatrix eigenlijk een warm hart toedroeg.

En ja, ik geef het toe: Beatrix is mijn Koningin. Ik kwam in Nederland aan toen zij gekroond werd, en ik vermoed dat ik Nederland vaarwel zal zeggen ongeveer wanneer zij de estafettescepter aan Willem-Alexander door zal geven. Ik ben blijkbaar een echte Nederlander geworden en droom dus over een huis in Frankrijk!

Maar terug naar de Koningin: hoe komt het dat ik, Fransman, geboren en getogen ‘républicain’, me in Nederland enigszins ‘royalist’ voel? Omdat het koninghuis mijn gevoel voor Historie aanspreekt. Wij Fransen kennen een lange geschiedenis van koningen, terwijl het koningschap voor jullie Nederlanders een betrekkelijk nieuw iets is. Net als de ‘République’ bij ons. Koningen blijven op ons een onmiskenbare charme uitoefenen, zij spreken steeds tot onze verbeelding. En kijk: nu ik over de familie van Oranje praat, moet ik meteen aan dat prachtige verhaal denken, over Wilhelmina die – uit pure hoffelijkheid – haar vingerkommetje met citroenwater opdronk toen ze bij een banquet zag dat haar gast, de president van Zuid-Africa, het uit onwetendheid net gedaan had. En de vijftig uitgenodigden rechts van haar, en de vijftig links van haar, deden meteen hetzelfde. Dit, vind ik, heeft classe. Ça a du ‘panache’!

Panache… De Franse Presidenten, van François Mitterand tot Nicolas Sarkozy, gedragen zich vaak als koningen, houden vorstelijke ‘trains de vie’ en starten faraonistische culturele projecten die de Parijzenaren af en toe flatteren, of juist opzadelen met de meeste afgrijselijke gebouwen. Getuige het ‘Centre Pompidou’, die bonte wrat op de neus van Middeleeuws Parijs. Zij gedragen zich als koningen, maar volgen jammer genoeg het verkeerde voorbeeld, dat van de Zonnekoning, Louis XIV (1638-1715), de bouwer van ‘Versailles’, de verwekker van de Franse ‘Grandeur’. Een koning wiens aanzicht moest verblinden, een koning die zijn volk liet creperen. Fout voorbeeld.

Panache! Minder bekend bij de Nederlanders, maar zeer geliefd door de Fransen, is de grootvader van Louis XIV: Henri IV (1553-1610). Een heel andere type. Al bij zijn geboorte in Pau (Pyrénées), wreef zijn opa hem knoflook op de lippen en liet hem wat ‘vin de Jurançon’ drinken. Als kind rende hij buiten met de herdertjes en al snel ging hij rollebollen met de meisjes. Alle ‘flirtende’ stellen hebben hun zoetste uren aan hem te danken, want ‘to flirt’ komt uit ‘conter fleurette’ dat zijn oorspong heeft in de eerste serieuze liefde van Henri IV: de schone tuimansdochter Fleurette. Koningen met vele maitresses zijn meer regel dan uitzondering maar die ene, die zijn hele leven lang stelselmatig en oprecht verliefd werd en al zijn vele kinderen, echtelijk en buitenechtelijk, samenbracht in één groot gezin waarvoor hij liefdevol zorgde – heeft daarmee het hart van de Fransen gestolen. Zijn overkokende liefdesleven – hij staat bekend als de ‘Vert-Galant’ – is trouwens niet het enige wat hem zo geliefd maakte. Hij, zoon van een katholieke vader en een Protestantse moeder, hij die met het mes op de keel zes keer van godsdienst heeft moeten veranderen, hij die op het nippertje ontkomen is aan de moordgekte van de ‘Saint-Barthelemy’ (1572 – slachting van duizenden Protestanten op de dag van zijn huwelijk met de katholieke princes Margot), heeft een rechtvaardige vrede weten te stichten na de 40 jaar-oude burgeroorlog tussen de twee kampen (Édit de Nantes – 1598). Dankzij zijn vriend en minister Sully heeft hij de landbouw grondig gestimuleerd, met ‘la poule au pot chaque dimanche’ op het oog. Zijn naam blijft echter vooral verbonden aan die dag dat hij – toen zijn soldaten aan de verliezende kant waren –midden in de vijandelijke troepen sprong met de kreet ‘Ralliez-vous à mon panache blanc!’ (‘Kom mijn witte pluim acherna!). Die ‘panache’ zien we terug in gedurfde eervolle acties en dat is waarlijk een stukje Franse ziel geworden. 

Henri IV werd vermoord door Ravaillac – een Kennedy-gebeuren avant la lettre. En zijn kleinzoon Louis XIV heeft jammer genoeg het vredesverdrag tussen Katholieken en Protestanten teniet gedaan (Hugenoten vonden toen hun heil in Nederland). Maar zijn roem is met de eeuwen maar groter geworden en zijn standbeeld onder de Pont Neuf (de oudste brug van Parijs) blijft één van de favoriete rendez-vous pour les amoureux.

Iedere Fransman kent die verhalen – zoniet de precieze jaargetallen. Geschiedenis zit ook in de Franse cultuur – in de Franse psyche – in de Franse taal veel dieper geworteld dan in de Nederlandse. De koppen in de kranten zijn vaak knipogen naar algemene bekende citaten die evenzeer cultuursleutels zijn voor de nieuwsgierige Francofiel.

Wilt u een lijst van de bekendste? Écrivez-moi… avec une plume blanche.

→ 3 reactiesTags:

Auto-entrepreneur (4)

4 juni 2010 · Door Wim van Teeffelen · Algemeen, Financieel, Fiscaal, Juridisch, Ondernemen

Het blijft de gemoederen bezig houden, die  prachtige nieuwe weinig gereguleerde bedrijfsvorm van auto-entrepreneur. Vandaag in de vierde aflevering van dit vervolgverhaal wil ik het graag hebben over al die mensen die vorige of dit jaar met veel enthousiasme zijn begonnen als Auto-Entrepreneur, maar voor wie het jasje al na korte tijd is gaan knellen. Die weinig-gereguleerde Auto-Entrepreneur bleek in de praktijk toch meer regeltjes te hebben dan verwacht….

Als uw omzet boven de drempel uitkomt

Indien uw omzet vorig jaar boven de €88.300 (voor ‘commerce’)* of €34.100 (voor ‘service’)* uitkwam, dan is er geen houden aan. Uw auto-entreprise moet worden opgeheven en u zult zichzelf tegelijkertijd moeten inschrijven als Entreprise Individuelle (of een andere bedrijfsvorm kiezen). Dan komt u in het ‘Régime Réel,’ het normale belastingregime voor ondernemers. Alle voordelen van de Auto-Entrepreneur verdwijnen dan.

Indien u over het voorgaande jaar tussen €80.300 en €88.300 (commerce) of tussen €32.100 en €34.100 euro (service) heeft omgezet, of een dergelijk omzet ziet aankomen voor het komende jaar, dan krijgt u een periode van drie maanden om deze situatie te analyseren en daarvan melding te maken, via dezelfde website die u nu voor al uw contacten ook al gebruikt als Auto-Entrepreneur. Is de overschrijding van de drempel het gevolg van groei en voorziet u nog meer groei, dan kunt u op dit moment al de overstap maken naar de Entreprise Individuelle.

Als de overschrijding van de drempel het gevolg is van een bijzondere gebeurtenis, dan mag het inkomen in het lopende jaar vereffend worden met het inkomen van het volgende jaar (dus t/m 31 december 2011, als het gaat om een geconstateerde overschrijding van de drempel gedurende 2010). Is het gemiddelde van de omzet in de beide jaren dan beneden bovenstaande drempels, dan kunt u blijven genieten van de voordelen van het auto-entrepreneurschap.

Als uw bedrijfskosten hoger zijn dan wordt aangenomen voor een auto-entrepreneur

Het hele systeem van de Auto-Entrepreneur is gebaseerd op een aanname voor het totaal van alle bedrijfskosten, excl. sociale lasten van 71% van de omzet (commerce) of 50% van de omzet (service). Indien uw bedrijfskosten veel hoger zijn dan deze aannames, dan betaalt u als auto-entrepreneur veel meer sociale lasten dan nodig, en wat u eenmaal heeft betaalt, krijgt u nooit meer terug!

Ook in dit geval bent u beter af met de inschrijving van een entreprise individuelle en de keuze voor het belastingregime ‘régime réel,’ óók als uw omzet lager is dan de bovengenoemde drempels.

Als u uw persoonlijke bezittingen wilt beschermen

Nog even voor de zekerheid: u bent als Auto-Entrepreneur met uw hele hebben en houden aansprakelijk voor eventuele schade die u als Auto-Entrepreneur toebrengt aan anderen. U kunt daarvoor geen aansprakelijkheidsverzekering afsluiten. Als u daar slapeloze nachten van krijgt moet u in actie komen.

  • U kunt naar de notaris gaan en daar een ‘déclaration d’insaisissabilité’ laten registreren. Hiermee kunt u tenminste uw eigen woonhuis buiten de aansprakelijkheid houden en toch Auto-Entrepreneur blijven.
  • U kunt zich inschrijven als Entreprise Individuelle, waarvoor (in sommige beroepen) wel een beroepsaansprakelijkheidsverzekering kan worden afgesloten.
  • U kunt het statuut van Auto-Entrepreneur opgeven en de bedrijfsactiviteiten onderbrengen in één van de vormen van een Franse besloten vennootschap (SARL of EURL). Uw aansprakelijkheid is dan beperkt tot de hoogte van het bedrijfskapitaal
  • U kunt het nog even proberen uit te zingen met die slapeloze nachten en wachten tot de Franse overheid de EIRL heeft geïnstalleerd. Dit is (al weer) een nieuwe bedrijfsvorm, waarbij de aansprakelijkheid van veel meer dan alleen maar het woonhuis buiten de aansprakelijkheid kan worden gehouden van de Entreprise Individuelle

Als u grootse plannen heeft

Dan bent u teveel ondernemer voor het statuut van Auto-Entrepreneur. Ook in Frankrijk heb je echte ondernemers die klein beginnen maar in de kortste keren allerlei kansen zien in de markt en die ook willen benutten. Deze echte ondernemers zouden niet eens aan het statuut van Auto-Entrepreneur moeten beginnen, maar gelijk een andere bedrijfsvorm kiezen. Als u zich toch ‘bescheiden’ heeft ingeschreven als Auto-Entrepreneur en u wilt:

  • Forse investeringen doen in bedrijfsmiddelen
  • Niet meer vanaf de keukentafel werken, maar vanuit een echte bedrijfsvestiging
  • Personeel aannemen

dan moet u snel afscheid nemen van het auto-entrepreneurschap en een echte ondernemer worden met een écht bedrijf!

Als u wil samenwerken met andere ondernemers

Uiteraard kunt u samen met andere Auto-Entrepreneurs samenwerkingsverbanden regelen, maar u kunt zich niet als één aanbieder presenteren, noch de aansprakelijkheid delen en verder maar beperkt onderlinge afspraken maken. Al die dingen zijn wel mogelijk als Entreprise Individuelle. Ook in Frankrijk neemt de populariteit van de VoF (SNC in het Frans) af, wegens vergaande beperkende financiële en administratieve regelingen, maar de SARL biedt ruime mogelijkheden voor allerlei soorten van samenwerking.

Als u een gereglementeerd beroep uitoefent

Nog niet voor alle gereglementeerde beroepen zijn er al nieuwe regels uitgekristalliseerd, maar voor een hele grote groep, namelijk de ambachten (alle bedrijfsactiviteiten die vallen onder de Chambres des Métiers et des Artisans) is dat wel het geval: Ook Auto-Entrepreneurs in deze beroepen moeten zich nu eerst inschrijven bij de Chambres des Métiers. Alleen de verplichte stage hoeven ze dan niet te doen, dat is nu nog maar het enige onderscheid met de Entreprise Individuelle voor deze beroepsgroep. En die stage (gaat over algemene bedrijfsmanagement zaken) is uitermate nuttig voor iedereen die in Frankrijk gaat ondernemen. Kortom, voor deze groep biedt het statuut van Auto-Entrepreneur eigenlijk geen voordelen meer, alleen nog maar nadelen.

Als u veel zaken doet buiten Frankrijk, maar binnen Europa

Aangezien de Auto-Entrepreneur is uitgesloten van BTW, kan hij ook niet gebruik maken van de intracommunautaire verplaatsing van de BTW. Dat wil zeggen: inkoop en verkoop over de landgrenzen, maar binnen de EU mogen worden gefactureerd tegen een BTW tarief = 0%. Maar niet voor u, als auto-entrepreneur. U betaalt gewoon de volle mep inclusief BTW voor de inkoop en uw voordeel, namelijk BTW-vrij factureren is geen voordeel meer t.o.v. BTW-plichtige bedrijven die het intracommunautaire tarief mogen hanteren. Dit is natuurlijk slechts van belang voor leveringen aan andere bedrijven, bij leveringen aan particulieren mag het intracommunautaire tarief niet worden gebruikt. Bovendien wordt de auto-entrepreneur in veel landen (waar onder Nederland) (nog) niet erkend als echt bedrijf. Als u diensten verleent aan een Nederlands bedrijf, dan loopt dat bedrijf het risico aangeslagen te worden voor loonbelasting over die diensten.

Als u net iets te veel gefronste wenkbrauwen tegenkomt

Omdat het statuut van Auto-Entrepreneur voor van alles en nog wat wordt gebruikt in Frankrijk, wordt door veel partijen (banken, investeerders, leveranciers) de Auto-Entrepreneur niet helemaal serieus genomen als ondernemer. Als u lekker een beetje aan het aanklooien bent is dat natuurlijk geen probleem maar, als u probeert een goed bedrijf op te bouwen, misschien doet u er dan goed aan om de keuze voor Auto-Entrepreneur nog eens te heroverwegen, ook als een van bovenstaande situaties (nog) niet op u van toepassing is.

Wim van Teeffelen

*  Zie voorgaande afleveringen van dit vervolgverhaal op deze site voor de precieze definitie van ‘commerce’ en ‘service’

→ 4 reactiesTags: